Во демократски држави тајноста не е вечна. САД по повеќе децении објавуваа документи поврзани со убиството на Џон Кенеди, Пентагонските документи, ЦИА-програмата MKUltra, Операција Нортвудс, Студената војна, па дури и дел од документите за 11 септември.

Некои од овие документи биле поврзани со национална безбедност, разузнавачки служби, воени операции и атентати врз државници. Сепак, по 15, 25, 35 или 50 години, јавниот интерес бил ставен над потребата за трајна тајност.

Затоа прашањето за Македонија е едноставно: по кој основ договорот за приватизација на електродистрибуцијата и по повеќе од 20 години останува недостапен за јавноста?

Не станува збор за воена тајна, туку за договор со кој е продадена електродистрибутивната мрежа — инфраструктура што директно ги засега сите граѓани, сите фирми и целата економија.

Ако договорот е класифициран, тогаш институциите мора да кажат кој го класифицирал, кога, на кој степен на тајност, до кога трае класификацијата и дали некогаш е направена ревизија. Ако причините за тајност престанале, мора да се отвори постапка за рекласификација, односно декласификација.

Граѓаните имаат право да знаат под кои услови е продадена електродистрибуцијата, какви обврски презел инвеститорот и дали државата ги заштитила јавниот интерес и националната инфраструктура.

По 20 години молк, прашањето веќе не е само правно. Тоа е прашање на демократија, отчетност и почит кон граѓаните.