„Со оптимизмот или се раѓаш или не” – токму ова уверување, велат психолозите, е најголемата пречка за луѓето да станат поведри. Бидејќи не е точно. Оптимизмот не е боја на очите што ја наследуваш, туку вештина што се тренира – и бројките тоа го потврдуваат.

Според психологот Дијана Хименез, само 25 до 30 проценти од нашата склоност кон оптимизам или песимизам има генетска основа, поврзана со регулацијата на серотонинот и допаминот. Останатите 70 проценти доаѓаат од искуството, образованието, односите и изборите што ги правиме. Со други зборови, поголемиот дел е во наши раце – само што мнозинството не знае дека може да го мрдне.

Хименез нуди четири конкретни вежби. Прво, дневник на благодарност – секоја вечер запиши три конкретни нешта за кои си благодарен, со детали, не општо. Второ, когнитивно преобликување – кога ќе те фати црна мисла, прашај се што е најлошото што може да се случи, што е најдоброто, и што е најверојатното. Трето, правилото на трите можности – за секоја мачна ситуација, утврди дали можеш да ја контролираш, да ја смениш, или само да ја прифатиш.

Четвртата е можеби најмалку очекувана: да направиш нешто корисно за друг човек. Тоа активира ослободување на окситоцин и серотонин – значи, помагањето на другите буквално те прави посреќен тебе. На сето тоа се додаваат и обичните, познати работи: медитација, квалитетен сон, исхрана богата со омега-3 и магнезиум, и физичка активност.

Но најважната реченица на Хименез е најмалку гламурозната: „Постојаноста е поважна од интензитетот.” Истражувањата покажуваат дека на новата навика ѝ требаат во просек околу 66 дена за да се автоматизира. Значи, оптимизмот не е расположение што те снаоѓа во добро утро – туку нешто што се гради ден по ден, како и сè друго што вреди.