Performanca ushtarake e Iranit në fazën fillestare të konfliktit ka zbuluar boshllëqe të rëndësishme në vlerësimet e inteligjencës amerikane, sipas zyrtarëve dhe analistëve. Administrata Trump hyri në fushatë me pritshmëri të formësuara nga vlerësime që u provuan, sipas fjalëve të një zyrtari të Pentagonit, "thelbësisht të pasakta". Intensiteti dhe koordinimi i sulmeve iraniane vetëm gjatë javës së parë tejkaloi skenaret e planifikuesve ushtarakë.

Më e habitshme, vdekja e Udhëheqësit Suprem Khamenei dhe anëtarëve të tjerë të lartë të udhëheqjes iraniane nuk prodhoi paralizën e komandës që planifikuesit amerikanë dhe izraelitë kishin parashikuar. Strukturat ushtarake dhe politike të Iranit vazhduan t'i drejtojnë operacionet, duke nisur valë të njëpasnjëshme sulmesh kundër territorit izraelit dhe instalimeve ushtarake amerikane. Qëndrueshmëria e zinxhirit të komandës sugjeroi një shkallë decentralizimi dhe elasticiteti institucional që vlerësimet para-konfliktit nuk e kishin kredituar plotësisht.

Sulmet amerikane dhe izraelite ndaj objektivave ushtarake dhe infrastrukturore iraniane filluan më 28 shkurt, me operacione që u shtrinë deri në Teheran. Përgjigja hakmarrëse e Iranit u zhvillua me shpejtësi dhe në shkallë, duke goditur territorin izraelit dhe bazat amerikane që nga Iraku deri në Gjirin Persik. Mospërputhja mes kapaciteteve të pritshme dhe reale iraniane ka nxitur rishikime urgjente brenda administrates.