Vdekja e një nënë dhe bijës së saj gjashtëvjeçare në Taftalixhe provokoi reagim të gjerë shoqëror dhe la një pyetje të hidhur pa përgjigje: pse sistemi i mbrojtjes nuk veproi në kohë?

Platforma për Barazi Gjinore theksoi se sistemi i mbrojtjes në Maqedoni ekziston që nga viti 2004, por deri më sot nuk funksionon në mënyrë që mbron viktimat. Organizata vuri në dukje se ka shembuj të ndërhyrjeve në kohë dhe profesionale, por ato janë përjashtim, jo rregull.

Platforma kërkon veprim të menjëhershëm qeveritar: ndarje të fondeve buxhetore për sektorin civil, fushata të forcuara parandalimi, trajnime të detyrueshme për profesionistët që punojnë me viktimat dhe mbështetje financiare për të mbijetuarit.

Psikologia dhe psikoterapeuta gestalt Tijana Ivanovska, që punoi dy vjet në një strehimore anonime për viktimat, kritikoi dështimet institucionale: "Isha dëshmitare e shumë rasteve të shurdhërisë institucionale, inkompetencës dhe nepotizmit në sistemin e mbrojtjes sociale."

Ajo theksoi veçanërisht ngadalësinë e reagimit institucional dhe praktikën e transportit të viktimave në automjete zyrtare me shenja, gjë që zbulon identitetin e tyre para autorëve – diçka që i vë drejtpërdrejt në rrezik më të madh.

Rrjeti Kombëtar kundër Dhunës ndaj Grave gjithashtu kërkon hetim të menjëhershëm dhe përgjegjësi për të gjitha dështimet institucionale që kontribuan në tragjedi. "Sistemi duhet të funksionojë në mënyrë proaktive, jo reaktive", theksojnë organizatat me një zë të vetëm.