Në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së ndodhi një skenë e rrallë: kur në foltore doli kryeministri izraelit Benjamin Netanjahu, dhjetëra delegatë u ngritën dhe e lëshuan sallën. Ndër të rrallët që mbetën ulur ishte delegacioni serb. Videoja e reagimit të Aleksandar Vuçiqit ndërsa salla zbrazej menjëherë nisi të qarkullojë në rrjetet sociale.

Dalja nuk ishte spontane. Delegacioni palestinez paraprakisht u kishte dërguar misioneve të tjera një shkresë me propozim që t'i bashkoheshin. Jashtë, para ndërtesës së OKB-së në Nju Jork, mbahej një protestë, ndërsa policia e Nju Jorkut privoi edhe aktoret Susan Sarandon dhe Hannah Einbinder nga seriali „Hacks“.

Netanjahu nuk u hutua. Dalja shkaktoi pakënaqësi dhe fishkëllima në sallë, ndërsa ekipi i tij u ngrit dhe duartrokiti. Ai iu drejtua atyre që mbetën: „Nëse në këtë sallë ka ende frikacakë moralë që nuk kanë dalë, ju lutem ta bëni tani.“ Pastaj e përsëriti repertorin e njohur: ushtria izraelite është „ushtria më morale në botë“, akuzat për gjenocid janë gënjeshtra, ndërsa ata që i përhapin duhet „të turpërohen“ - përfshirë edhe kryetarin e ri të Nju Jorkut, Mamdanin, të cilit i tha se që kur është zgjedhur, shumë hebrenj në Nju Jork nuk ndihen më të sigurt.

Qëndrimi ulur i serbëve nuk është rastësi që mund të shpjegohet me protokoll. Marrëdhëniet mes Beogradit dhe Izraelit janë gjithnjë e më të afërta, e ato përfshijnë edhe ndërtimin e një fabrike në Serbi për prodhimin e dronëve izraelitë. Kur një marrëveshje e tillë është në tryezë, ngritja nga karrigia nuk është më vetëm gjest. A qëndroi Vuçiqi ulur nga bindja - apo sepse fabrika tashmë po ndërtohet?

Beogradi me vite luan në disa tryeza njëherësh: Bruksel, Moskë, Pekin. Tani në atë listë qartë qëndron edhe Izraeli. Ballkani prej kohësh ka mësuar se shtetet e vogla në sallat e mëdha rrallë votojnë me zemër, e shumë më shpesh me kontabilitet.

Në një sallë ku gjysma e botës u ngrit dhe doli, Serbia mbeti në vendet e veta. Mbetet pyetja çfarë shohin të tjerët kur e shikojnë atë video - parim apo investim?