Borja Iglesias dhe María Valero e kthyen banesën e tyre të viteve shtatëdhjetë në Madrid në një shtëpi të hapur: pa korridor, me kuzhinë të gjelbër dhe tra bordo në tavan

Sulmuesi i Seltës, Borja Iglesias, jeton mes Santiago de Compostelës dhe Madridit, ku është e dashura e tij, krijuesja e përmbajtjeve María Valero. Çifti, së bashku që nga viti 2022, bleu banesën e parë të përbashkët në qendër të kryeqytetit spanjoll dhe, pas një rinovimi të plotë, u vendos aty në prill. Fotografitë „para dhe pas“ që publikoi Valero tregojnë diçka të dobishme edhe për ata që kurrë nuk do të blejnë banesë në qendër të Madridit: si një banesë e viteve shtatëdhjetë, e ndarë në dhoma dhe korridore, bëhet shtëpi e hapur dhe e ndritshme.

Ideja e projektit është e qartë: nga një rregullim klasik, i copëtuar, në një hapësirë moderne të hapur me atmosferë të qetë. Tri materiale e mbajnë karakterin - ngrohtësia e drurit të lisit, freskia e ngjyrës së gjelbër të sherebelës dhe vula industriale e trarëve në ton bordo. Xhami me brinjë i ndan hapësirat pa e ndërprerë dritën.

Dhoma e ndenjjes: dritë në vend të mureve

Lëvizja më e madhe është edhe më e guximshmja: korridori është hequr plotësisht, së bashku me ndarjet e vjetra dhe derën. Aty ku më parë kishte mure të verdha, parket të konsumuar dhe lajsna të errëta, tani dhoma e ndenjjes, dhoma e ngrënies dhe kuzhina janë një tërësi. Dyshemeja nga lisi i çelët shkon pa ndërprerje nëpër të gjitha zonat, kështu që hapësira duket më e madhe, ndërsa drita e ditës nga dritaret e mëdha arrin më larg.

Trau kryesor, nga muri në mur, është ruajtur dhe është ngjyrosur bordo. Në vend të një muri ndarës, pikërisht ai i ndan vizualisht zonën e pushimit dhe kuzhinën. Muri me televizorin është zgjidhur me një raft të ulët prej druri sipas masës dhe një raft që duket sikur noton mbi të. Divani këndor është në ton neutral, që vëmendjen ta marrë qilimi me shirita në ngjyrë tulle, të kuqe dhe krem - ngjyra që lidhen me traun e tavanit.

Kuzhina: nga pllakat e viteve shtatëdhjetë te gjelbërimi i sherebelës

Pllakat e vjetra të bardha katrore dhe tubat në mur u zhdukën. Në vend të tyre qëndrojnë elemente në ngjyrë të gjelbër sherebele, pajisje të integruara në kolona dhe dollapë deri në tavan, pa doreza të dukshme. E gjelbra, shpjegon projekti, sjell qetësi dhe „është ideale për të shmangur reflektimet e pakëndshme“. Muri mbi sobë është veshur me pllaka qeramike krem në reliev, të ndriçuara me një shirit LED të fshehur nën elementet e sipërme, ndërsa pllaka e punës prej kuarci në ton gri vazhdon deri te parvazi i dritares - një truk i thjeshtë që jep më shumë sipërfaqe pune dhe pastrohet më lehtë.

Që aromat të mos arrijnë te dhomat e gjumit, dera e vjetër prej druri është zëvendësuar me dyer të mëdha rrëshqitëse me kornizë të bardhë dhe xham me brinjë, që e lëshojnë dritën dhe sjellin një prekje nga dizajni i mesit të shekullit të kaluar. Mes dhomës së ndenjjes dhe kuzhinës është një dhomë e vogël ngrënieje me tryezë dhe karrige në stil nordik, ndërsa lisi që përsëritet nëpër gjithë banesën e bën këtë kalim të natyrshëm.

Korridori dhe dhomat: e bardhë në vend të bruzit

Korridori, më parë i ngjyrosur me një të gjelbër bruz të zhurmshme dhe dru të errët, tani është plotësisht i bardhë dhe e reflekton dritën nga hapësirat fqinje. Zdrukthtaria e errët është zëvendësuar me dyer të llakuara të bardha me menteshat dhe dorezat e fshehura, kështu që dollapët dhe hyrjet shkrihen me murin. Nga katër dhomat e gjumit mbetën dy, plus një dhomë pune dhe një hapësirë shumëfunksionale, me dollap nga dyshemeja deri në tavan në të bardhë mat dhe një divan prej kadifeje me brinjë në ngjyrë ulliri, që e thyen të bardhën.

Në dhomën kryesore të gjumit, muret e verdha dhe dollapi i vjetëruar me pjesë të sipërme janë zëvendësuar me të bardhë të pastër dhe me një kokë shtrati prej druri që është pika qendrore e dhomës, me një kamare vertikale të integruar në të gjelbër sherebele mat dhe një komodinë të ulët në të njëjtin ton. Trau bordo shihet sërish edhe këtu, si një fije që e lidh gjithë banesën. Dhoma e mysafirëve është minimaliste: një dollap i madh i integruar sipas masës, çarçafë prej liri dhe pambuku në tone tokësore dhe llamba e famshme skandinave e tavanit PH prej metali të llakuar të bardhë si ikona e vetme e dizajnit.

Dhoma e punës dhe banja

Valero jeton në Madrid, ndërsa Iglesias ka shtëpi edhe në Santiago, për shkak të detyrimeve te Selta. Një nga dhomat e vjetra u bë zyra e saj: një tavolinë pune prej druri sipas masës që shkon nga muri në mur në gjithë gjerësinë e dritares, një bibliotekë rozë e punuar sipas masës dhe një grafikë në stilin e Matisse-it, në tone pastel dhe kornizë të zezë, si një notë lozonjare.

Banja është ndoshta mësimi më i mirë për hapësirat e vogla. Më parë: një dollap më vete me pasqyrë prej xhami të tymosur, një kornizë kromi me llambë të zhveshur dhe pllaka që imitonin mermerin dhe e hanin dritën. Tani: veshje qeramike gri deri në gjysmë të murit, pjesa tjetër e ngjyrosur e bardhë, një ngrohës elektrik vertikal për peshqirë në murin anësor për të liruar kalimin dhe rubineta kromi diskrete. Asnjëra nga këto ide nuk kërkon banesë në Madrid - vetëm një vendim se çfarë do të hiqni dhe çfarë do të mbani. Sa banesa të viteve shtatëdhjetë te ne presin pikërisht këtë vendim?