Борха Иглесијас и Марија Валеро го претворија својот стан од седумдесеттите во Мадрид во отворен дом: без ходник, со зелена кујна и бордо греда на таванот

Нападачот на Селта, Борха Иглесијас, живее на релација Сантијаго де Компостела – Мадрид, каде е неговата девојка, креаторката на содржини Марија Валеро. Парот, заедно од 2022 година, го купи својот прв заеднички стан во центарот на шпанската престолнина и, по целосна реновација, се всели во април. Фотографиите „пред и потоа“ што Валеро ги објави покажуваат нешто корисно и за оние што никогаш нема да купат стан во центарот на Мадрид: како стан од седумдесеттите, поделен на соби и ходници, станува отворен и светол дом.

Идејата на проектот е јасна: од класичен, исцепкан распоред до модерен отворен простор со мирна атмосфера. Три материјали го носат карактерот – топлината на дабовото дрво, свежината на зелената боја на жалфија и индустрискиот печат на гредите во бордо тон. Ребрестото стакло ги одделува просториите без да ја прекине светлината.

Дневната соба: светлина место ѕидови

Најголемиот потег е и најхрабриот: целосно е тргнат ходникот, заедно со старите прегради и вратата. Каде што порано имаше жолти ѕидови, истрошен паркет и темни лајсни, сега дневната соба, трпезаријата и кујната се една целина. Подот од светол даб оди без прекин низ сите зони, па просторот изгледа поголем, а дневната светлина од големите прозорци стигнува подалеку.

Главната греда, од ѕид до ѕид, е задржана и обоена во бордо. Наместо преграден ѕид, токму таа визуелно ги дели зоната за одмор и кујната. Ѕидот со телевизорот е решен со нисок дрвен регал по мерка и полица што лебди над него. Аголната гарнитура е во неутрален тон, за вниманието да го понесе шарениот ќилим со ленти во боја на цигла, црвено и крем – бои што се надоврзуваат на гредата на таванот.

Кујната: од плочки од седумдесеттите до зелена жалфија

Старите бели квадратни плочки и цевките на ѕидот исчезнаа. На нивно место стојат елементи во зелена боја на жалфија, вградени апарати во колони и плакари до таванот, без видливи рачки. Зелената, објаснува проектот, внесува смиреност и „е идеална за да се избегнат непријатните одблесоци“. Ѕидот над шпоретот е обложен со крем керамички плочки во релјеф, осветлени со скриена LED-лента под горните елементи, а работната плоча од кварц во сив тон продолжува до прозорскиот праг – едноставен трик што дава повеќе работна површина и полесно се чисти.

За мирисите да не стигнуваат до спалните, старата дрвена врата е заменета со големи лизгачки врати со бела рамка и ребресто стакло, што ја пропуштаат светлината и носат допир од дизајнот од средината на минатиот век. Меѓу дневната и кујната е мала трпезарија со маса и столчиња во нордиски стил, а дабот што се повторува низ целиот стан ја прави таа транзиција природна.

Ходникот и собите: бело наместо тиркизно

Ходникот, порано обоен во бучно тиркизно зелено со темно дрво, сега е целосно бел и ја одбива светлината од соседните простории. Темната столарија е заменета со бело лакирани врати со скриени шарки и рачки, па плакарите и влезовите се стопуваат во ѕидот. Од четирите спални останаа две, плус работна соба и простор со повеќе намени, со плакар од подот до таванот во мат бело и софа од шнур-кадифе во маслинесто зелена боја, што го крши белото.

Во главната спална, жолтите ѕидови и застарениот плакар со горен дел се заменети со чисто бело и со дрвено узглавје што е централна точка на собата, со вградена вертикална ниша во мат зелена жалфија и ниско ноќно шкафче во истиот тон. Бордо гредата повторно се гледа и тука, како нишка што го поврзува целиот стан. Собата за гости е минималистичка: голем вграден плакар по мерка, постелнина од лен и памук во земјени тонови и прочуената скандинавска таванска ламба PH во бело лакиран метал како единствена дизајнерска икона.

Работната соба и бањата

Валеро живее во Мадрид, а Иглесијас има дом и во Сантијаго, поради обврските во Селта. Една од старите соби стана нејзина канцеларија: дрвено биро по мерка што оди од ѕид до ѕид по целата ширина на прозорецот, розова библиотека изработена по мерка и графика во стилот на Матис, во пастелни тонови и црна рамка, како разиграна нота.

Бањата е можеби најдобрата лекција за мали простори. Порано: самостоен плакар со огледало во чадено стакло, хромирана рамка со гола сијалица и плочки што имитираа мермер и ја јадеа светлината. Сега: керамички сокл до половина ѕид во сив тон, остатокот обоен бело, вертикален електричен грејач за крпи на страничниот ѕид за да се ослободи премин и дискретни хромирани батерии. Ниту една од овие идеи не бара стан во Мадрид – само одлука што ќе тргнете и што ќе задржите. Колку станови од седумдесеттите кај нас чекаат токму на таа одлука?