Maria Galiana është nëntëdhjetë e një vjeçe, ka çmime për të cilat aktorë të tjerë ëndërrojnë dhe njëzet e dy vjet në një serial që e ka parë gjithë Spanja. Dhe u ul para mikrofonit për të thënë se atë kohë e hodhi.

„Njëzet e dy vjetët që i kalova në televizion duke bërë Cuéntame cómo pasó nuk më sollën asgjë. Gjyshja, çfarë roli!“ Kjo nuk është fjali e dikujt që nuk ia doli. Është fjali e dikujt që ia doli, e prapë e di saktësisht çfarë i mungoi. Seriali nisi më trembëdhjetë shtator 2001 dhe u bë inventar shtëpiak - nga ata që njerëzit i shohin pa vendosur t'i shohin.

Ajo shkoi edhe më tej: „Pak, shumë apo mesatarisht kohë që e mbaj si aktore - për mua, e harxhova kot. Njëzet e dy vjet duke bërë gjyshe në televizion, kjo është hedhje e vetvetes si aktore.“ Donte filma. Donte role të mira. Mori të kundërtën - një rol, i paguar mirë, i përsëritur pafund, në të cilin publiku e donte pikërisht sepse nuk ndryshonte.

Kjo nuk është mosmirënjohje, kjo është llogari

Është e lehtë kjo të lexohet si tekë e një gruaje që ka gjithçka. Por ajo flet për diçka shumë më konkrete - për dallimin mes të qenit i njohur dhe të qenit i shfrytëzuar. Personazhi që të bën të njohur njëkohësisht të mbyll brenda. Producenti që të ofron njëzet e dy vjet siguri nuk të ofron njëzet e dy vjet punë; të ofron një punë të vetme, të përsëritur njëzet e dy herë. Dallimin e ndien vetëm në fund.

Prandaj tani luan teatër. Jo si hobi, por si kompensim - vendi ku rolet ende ndryshojnë dhe ku askush nuk e paguan të jetë i njëjti person edhe një sezon.

Imanol Arias, dhëndri i saj në ekran, reagoi me simpati dhe me pak ironi: ajo nuk i do serialet, do tenisin dhe Formulën 1, dhe ka plotësisht të drejtë të thotë çfarë mendon. Nuk do ta mbrojë nga mendimi i saj, dhe mirë - në nëntëdhjetë e një vjeç ky është i vetmi reagim i denjë.

Ajo që mbetet është e papërshtatshmja: sa njerëz e panë atë serial njëzet e dy vjet duke menduar se i bënin nder një aktoreje që e adhuronin? Publiku e donte gjyshen. Aktorja priste dikë ta pyeste çfarë tjetër di të bëjë.