Siyaset bilimci Francis Fukuyama, Trump yönetiminin İran harekâtı öncesindeki stratejik planlamasını keskin biçimde eleştirerek cumhurbaşkanının çatışmaya gerçekçi olmayan hızlı ve kesin bir sonuç beklentisiyle girdiğini öne sürdü. "Trump hızlı bir zafer, Venezuela'da Maduro'yu iktidardan uzaklaştırmaya benzer bir şey bekliyordu" diye yazan Fukuyama, yönetimin çatışma öncesi planlamasının askeri değerlendirmeden çok siyasi iyimserlikle şekillendiğini ima etti.

Çatışmanın ilk Cuma'sı gelindiğinde beklenti ile gerçeklik arasındaki uçurum su götürmez hale gelmişti. İran, ABD müttefiklerine ve bölge genelindeki askeri tesislere koordineli füze ve İHA saldırıları düzenleyerek uzun soluklu bir harekâtı sürdürme iradesini ve kapasitesini ortaya koydu. Fukuyama, bu noktada yetkin bir liderliğin "beklentileri düşürmeye ve ulaşılabilir askeri hedefler belirlemeye çalışacağını" savundu; yönetim kamuoyu önünde henüz bu rota düzeltmesini yapmaktan kaçınıyor.

Fukuyama'ya göre Washington'ın önünde üç seçenek açık. Birincisi bir zafer ilan ederek aktif operasyonlardan çekilmek; İran'ı zayıflamış ama işlevsel bırakmak - siyasi açıdan kabul edilebilir ama stratejik açıdan muğlak bir sonuç. İkincisi kara kuvvetleri konuşlandırmak; Fukuyama'nın Amerikan iç kamuoyundaki derin karşı tepki göz önüne alındığında "siyasi açıdan toksik" olarak nitelendirdiği bir seçenek. Üçüncüsü hava harekâtlarını tatlı su arıtma tesisleri ve elektrik şebekeleri gibi sivil altyapıyı kapsayacak şekilde dramatik biçimde genişletmek; Fukuyama bunun "İran halkı üzerinde muazzam acılara" yol açacağını ve önemli uluslararası tepkilere neden olacağını uyarıyor. Sonuç olarak hiçbirinin başarı teorisi olmaksızın açılan bir çatışmaya tatmin edici bir çözüm sunmadığı kanısına vardı.