Në çatinë e një papafingoje në Barcelonë qëndronte një tarracë prej rreth 150 metrash katrorë që pothuajse askush nuk e përdorte. Studioja El Ático de Daniela ndau prej saj 50 metra katrorë dhe i shndërroi në një banesë të vogël të pavarur, të lidhur me dupleksin poshtë përmes shkallëve spirale. Në katin e ri ka dhomë ndenjeje me ngrënie, kuzhinë, banjë, zyrë dhe vend për fjetjen e mysafirëve. Familja, prindërit dhe vajza tetëvjeçare, praktikisht fitoi edhe një kat të shtëpisë, pa u zhvendosur asnjë metër më larg.

Para: metra pa jetë

Tarraca ishte hapësirë teknike, e lënë pas dore, me instalime të zbuluara dhe elemente të ndryshkura. Kishte dy gjëra që nuk blihen: shumë dritë natyrore dhe ndjenjën e hapësirës. Qëllimi ishte ambicioz - të krijohej një hapësirë e vërtetë e brendshme që do t'i jepte funksion të ri gjithë shtëpisë poshtë saj.

Te ne fjala „mbindërtim“ rrallë sjell asociacione të këndshme. Këtu do të thotë diçka tjetër: jo një çati e tërë e mbyllur deri në centimetrin e fundit, por një vëllim i ndarë me kujdes prej 50 metrash katrorë, ndërsa pjesa tjetër e tarracës mbetet tarracë. Ky është dallimi mes shtimit të hapësirës dhe heqjes së ajrit.

Ajo që i mungonte shtëpisë

Familja kishte nevoja që dupleksi nuk mund t'i plotësonte: një vend të qetë për punë, pushim ose lexim, hapësirë për tubime dhe festa, dhe mundësinë për të pritur mysafirë. Prandaj vëllimi i ri është i hapur, ndërsa drita rrjedh nëpër gjithë hapësirën. Eva Sánchez, themeluesja e studios, thotë se kërkonin „një lloj strehe mbi Barcelonë“, një hapësirë që ndryshon me gjeste të vogla. „Fituam edhe një kat për shtëpinë, por para së gjithash një vend që mund t'i përshtatet jetës së secilit prej tyre.“

Dhoma e ngrënies që rritet kur vijnë mysafirë

Tavolina prej lisi e gjatë dy metra mund të zhvendoset drejt stolit për lexim me sirtarë poshtë. Stolin e kërkoi pronarja, e cila çdo javë udhëton për punë në Paris dhe donte këndin e saj për lexim. Kur vjen një shoqëri më e madhe, stoli bëhet ulëse shtesë.

Zyra që zhduket pas orarit të punës

Njëri nga pronarët punon nga shtëpia dhe donte një zyrë të veçantë që nuk do t'i qëndronte para syve pas punës. Zgjidhja është një dollap me porosi me dyer rrëshqitëse, i cili e fsheh plotësisht tavolinën e punës me një sistem që tërhiqet brenda. „Kur mbaron dita e punës, zyra fjalë për fjalë zhduket dhe hapësira sërish i takon familjes“, shpjegon Sánchez. Sa prej nesh që punojmë nga shtëpia e shohim punën edhe në dhjetë të mbrëmjes, sepse laptopi qëndron në tavolinën e drekës?

Dhoma e ndenjes që bëhet dhomë gjumi

Kanapeja e gjerë 145 centimetra hapet në shtrat, ku fle vajza kur i vijnë shoqet për të fjetur, si edhe mysafirët. Tavolinat e rrumbullakëta vendosen sipas nevojës. Mobiliet për ruajtje kombinojnë drurin dhe ngjyrën e bardhë, ngjyrën e preferuar të pronares, për vazhdimësi. „Donim mobilie që nuk zënë hapësirë në mënyrë të ngurtë, por përshtaten lehtë me çdo situatë“, thotë Sánchez.

Kuzhinë e vogël, çdo centimetër i shfrytëzuar

Kuzhina është miniaturë, me fasada të bardha të lëmuara që e zvogëlojnë vizualisht, ndërsa pllaka e punës dhe veshja me përfundim guri i japin teksturë. Pavarësisht madhësisë, befason sa shumë nxë. Prej saj tarraca është vazhdimisht në pamje, përmes dritës dhe shikimit nga jashtë, kështu që vëllimi i mbyllur nuk e humb shpirtin e çatisë.

Banja që e bën banesë

Lëvizja kyçe është banja e plotë, me dritare drejt tarracës dhe dritë natyrore. Me të, hapësira pushon së qeni vetëm edhe një dhomë familjare dhe bëhet një banesë e vërtetë e pavarur, në të cilën një mysafir mund të jetojë disa ditë pa zbritur shkallët spirale. Pesëdhjetë metra katrorë, e në to gjithçka që i mungonte një familjeje - provë se metrat katrorë nuk maten vetëm me numër, por edhe me atë se sa me mençuri janë shfrytëzuar.