Tej Kohli është njeri që çdo problem e mat me një pyetje: a mund teknologjia, kapitali dhe ambicia bashkë të krijojnë zgjidhje në shkallë të madhe? Pagesat online, inteligjenca artificiale, bioteknologjia, verbëria, protezat bionike - gjithçka kalon nëpër të njëjtin filtër. Aftësia e tij është t'i shohë lidhjet para të tjerëve dhe t'i mbështesë idetë me kohë dhe para. Kështu ndërtoi një pasuri të madhe. Dhe pasuria ka një adresë ku mblidhet familja: një jaht i gjatë 75 metra, i quajtur „Quantum of Solace“.

Pallat që lundron

Kohli e bleu jahtin për ta realizuar ëndrrën e bashkëshortes Isabelle. Është menduar si pallat drite dhe qetësie mbi ujë, me qendër spa, heliport, klub plazhi dhe sallon kryesor në një atrium me lartësi të dyfishtë - diçka që, sipas pronarëve, e kanë vetëm edhe tre jahte në botë. Emri është huazuar nga filmi i James Bond: „Jemi adhurues të mëdhenj të Bond, ndaj emri na pëlqeu menjëherë, dhe na tërhoqi edhe paleta e ngjyrave të ngrohta e neutrale në interier.“ Brenda ka vend për dymbëdhjetë mysafirë.

Interieri është pikërisht ajo që premton: kolltukë lëkure ngjyrë krem, dru i çelët, dritare të gjera që e sjellin detin brenda, lule të freskëta në çdo sipërfaqe. Kuverta e sipërme, thonë pronarët, është „si një Four Seasons lundrues“ - vend për miq dhe mysafirë. Jahti e kalon gjithë verën në Mesdhe. „Një anije e kësaj madhësie është si një qytezë e vogël, dhe ekuipazhi - 21 veta - është ai që vendos nëse ajo qytezë është e lumtur.“

Dy pronarët

Isabelle u rrit në Hampshire, në Angli, në një familje ku babai ishte drejtor për sistemet e armëve nënujore në Ministrinë britanike të Mbrojtjes. Studioi në Alcalá de Henares, pranë Madridit, dhe atje u mësonte anglisht fëmijëve spanjollë - që atëherë, thotë ajo, Spanja është gjithmonë pjesë e jetës së saj. Punoi në marketing në Londër, bëri pushim për t'i rritur dy fëmijët, e pastaj themeloi markën e vet të veshjeve për pushime dhe joga, Just Isabelle. Pas pandemisë u divorcua dhe e mbylli markën. Më vonë e njohu Tej-in.

Ai lindi në Delhi në vitin 1958, në një familje akademike: nëna e tij ishte diplomate, ndërsa babai kryeredaktor i „Times of India“. U diplomua në elektroteknikë në Institutin Indian të Teknologjisë në Kanpur në vitin 1980, në mesin e viteve tetëdhjetë u shpërngul në SHBA dhe pati sukses në patundshmëri, pastaj në Kosta Rika themeloi një grup kompanish teknologjike që i shiste nga viti 2006. Me ato para erdhi në Britaninë e Madhe. „U rrita në Delhi duke parë njerëz jeta e të cilëve ishte e shënuar nga sëmundje të vogla që shërohen lehtë“, thotë ai. „Jam i vendosur ta përdor suksesin për t'i ndihmuar të tjerët t'i rindërtojnë jetët e tyre.“

U njohën në një takim të verbër, përmes miqve të përbashkët, pas pandemisë. Biseduan pesë orë dhe zbuluan se fëmijët e tyre të parë kanë ditëlindjen në të njëjtën ditë, më 30 tetor. Në takimin e tretë, për Ditën e Shën Valentinit, ai e çoi me aeroplan për drekë në Edinburg. I kërkoi dorën në Festivalin e Filmit në Kanë, ndërsa dasma u bë në hotelin „Hôtel du Cap-Eden-Roc“ në Cap d'Antibes, me performanca të Alessandro Ristorit dhe Mariah Carey. Muaji i mjaltit - në kuvertën e „Quantum“, nëpër Sardenjë, Korsikë dhe Kapri.

Jahti dhe katarakti

Jeta e tyre ndahet mes Monakos, Kanës, Londrës dhe Kosta Rikës. Të dy janë bashkëkryetarë të fondacionit Tej Kohli Foundation, të cilin e financon vetë familja dhe që i ka vënë vetes synimin t'ua kthejë shikimin 500.000 njerëzve deri në vitin 2030. Fillimi, tregon Kohli, ishte në vitin 2010, kur financoi transplantime të kornesë në spitalin Niramaya në Indi. Në vitin 2015 themeluan një Institut të Kornesë pranë institutit oftalmologjik „L. V. Prasad“, i cili nga 2015 deri në 2019 kreu mbi 43.000 operacione dhe kujdesi për 223.000 pacientë. Që nga viti 2021, me dr. Sanduk Ruit, organizojnë kampe kirurgjikale lëvizëse në vende të largëta në Nepal, Butan dhe Gana. Synimi deri në 2030: kontrolli i një milion njerëzve dhe 500.000 katarakte të shëruara.

„Verbëria dhe varfëria janë të lidhura ngushtë“, shpjegojnë në fondacion. „Në komunitetet e varfra, kur e humb shikimin, e humb punën, dhe shpesh dikush nga familja duhet ta lërë shkollën ose punën për t'u kujdesur për ty.“ Isabelle kampin e parë e pa në Charamba, në Nepal, kur ishin të fejuar: „Të shohësh se si një operacion i thjeshtë ia kthen shikimin dikujt që ka jetuar në errësirë një dekadë - kjo ta ndryshon jetën.“ Fondacioni financon edhe kërkime, mes tyre biomaterialin GelCORE për riparimin e lëndimeve të kornesë pa operacion, si dhe krahë bionikë të printuar në 3D për fëmijë dhe të rinj me dallime në gjymtyrë.

Dhe pastaj është pyetja që kjo histori e sjell vetë. „Meqë e financojmë me mjete tona, ne vendosim ku shkon çdo euro dhe përgjigjemi drejtpërdrejt“, thotë Isabelle. Mbi 43.000 operacione nuk janë marketing - janë njerëz që shohin sërish. Por kur donatori thotë se „përgjigjet drejtpërdrejt“, mbetet pyetja: para kujt? Në këtë model prioritetet e ndihmës nuk i cakton një institucion, por një familje e vetme - shtëpia e së cilës mbi ujë ka 21 anëtarë ekuipazhi. Efikase, pa dyshim. Por a guxon bota të varet nga ajo që një miliarder ka vendosur ta konsiderojë të rëndësishme?