Zelenski u ul në Beograd dhe zuri vend në tryezë me njeriun që prej katër vjetësh balancon mes Brukselit dhe Moskës pa rënë asnjëherë në asnjë anë. Vizita e parë zyrtare e një presidenti ukrainas në Serbi. Dhe menjëherë, në konferencën e përbashkët, nikoqiri ia tha në fytyrë të vërtetën tonë ballkanike.

„Si veteran politik, për momentin nuk shoh mundësi që Serbia të bëhet së shpejti anëtare e BE-së”, tha Vuçiç. E pastaj shtoi edhe pse: „Gjithmonë do të gjejnë dikë. Për ne do të gjejnë kroatë, bullgarë ose holandezë, kurse për Ukrainën dikë tjetër.”

Fjalia është e saktë edhe kur njeriu që e thotë ka arsyet e veta për ta thënë. Kushdo në Ballkan që ka pritur para derës së Brukselit e di si duket kur një proces që ta shesin si teknik befas bëhet çështje e kalendarit kombëtar të dikujt dhe e parlamentit të dikujt.

Vuçiç në të njëjtën frymë premtoi se Serbia kurrë nuk do ta pengojë rrugën evropiane të Ukrainës dhe u mburr se nga Zelenski nuk dëgjoi asnjë fjalë të keqe për vendin e tij. Një premtim që nuk kushton asgjë dhe një kompliment që nuk detyron për asgjë - diplomaci siç e njohim.

Zelenski ishte më i shkurtër dhe më i errët. Gjendjen në Ukrainë e përshkroi si shumë të vështirë, me raketa balistike dhe dronë mbi infrastrukturë edhe natën e kaluar. Pastaj foli për atë për të cilën realisht vjen njeriu në Beograd: infrastrukturë, ekonomi, vende pune nga të dyja anët.

Nga e gjithë vizita doli një dokument i nënshkruar - memorandum bashkëpunimi mes Ministrisë serbe të bujqësisë dhe shërbimit shtetëror ukrainas për sigurinë ushqimore. Të dy presidentët konfirmuan edhe mbështetjen e ndërsjellë për integritetin territorial sipas Kartës së OKB-së. Formulim që kushdo mund ta nënshkruajë, sepse asgjë konkrete nuk detyron.

Por fjalia më interesante ra anash temës kryesore. Vuçiç njoftoi se Serbia rreth 15 ose 20 shtatorit hap një fabrikë dronësh - me izraelitët. Pa lokacion, pa kapacitet, pa tip droni, pa vlerë investimi. Vetëm datë dhe partner.

Dhe këtu tabloja plotësohet. Po atë ditë kur nikoqiri pret presidentin e një vendi që mbrohet me dronë, ai njofton se fillon të prodhojë dronë me një palë të tretë, ndërsa në pyetjen për bashkëpunim ushtarak me mysafirin përgjigjet se për këtë nuk është folur - „jo në këto kohëra”. Kur të mbarojë lufta, thotë, kjo është punë tjetër.

Serbia nuk vendosi sanksione ndaj Rusisë, dërgon municion që në një rrugë të çuditshme përfundon në frontin lindor, dhe tani pret edhe presidentin ukrainas në Pallatin Serbia. Nëse kjo është balancim, atëherë është balancim me duar plot.

Pyetja që mbetet nuk është nëse Vuçiç ka të drejtë për Brukselin. Pyetja është kujt i leverdis analiza e tij. Kur njeriu që pret më gjatë para derës evropiane u shpjegon të tjerëve se dera gjithsesi nuk hapet, kjo është njëkohësisht parashikim dhe alibi.