Зеленски слета во Белград и седна на маса со човекот што четири години балансира меѓу Брисел и Москва без ниту еднаш да падне на ниедна страна. Прв официјален посет на украинскиот претседател на Србија. И веднаш, на заедничката конференција, домаќинот му ја кажа нашата балканска вистина в лице.

„Како политички ветеран, во моментов не гледам можност Србија наскоро да стане членка на ЕУ”, рече Вучиќ. А потоа додаде и зошто: „Секогаш ќе најдат некого. За нас ќе најдат Хрвати, Бугари или Холанѓани, а за Украина некој друг.”

Реченицата е точна дури и кога човекот што ја кажува има свои причини да ја каже. Секој на Балканот што чекал пред вратата на Брисел знае како изгледа кога процесот што ти го продаваат како технички наеднаш станува прашање на нечиј национален календар и нечиј парламент.

Вучиќ во истиот здив вети дека Србија никогаш нема да го попречува европскиот пат на Украина и се пофали дека од Зеленски не слушнал лош збор за неговата земја. Едно ветување што не чини ништо и еден комплимент што не обврзува на ништо – дипломатија каква што ја познаваме.

Зеленски беше пократок и потемен. Состојбата во Украина ја опиша како многу тешка, со балистички ракети и дронови врз инфраструктурата и претходната ноќ. Потоа зборуваше за она за што реално се доаѓа во Белград: инфраструктура, економија, работни места од двете страни.

Од целата посета излезе еден потпишан документ – меморандум за соработка меѓу српското Министерство за земјоделство и украинската државна служба за безбедност на храната. Двајцата претседатели ја потврдија и меѓусебната поддршка за територијалниот интегритет според Повелбата на ОН. Формулација што секој може да ја потпише, бидејќи ништо конкретно не обврзува.

Но најинтересната реченица падна настрана од главната тема. Вучиќ објави дека Србија околу 15 или 20 септември отвора фабрика за дронови – со Израелците. Без локација, без капацитет, без тип на дрон, без вредност на инвестицијата. Само датум и партнер.

И тука сликата се склопува. Во истиот ден кога домаќинот прима претседател на земја што ја бранат со дронови, тој соопштува дека почнува да произведува дронови со трета страна, а на прашање за воена соработка со гостинот одговара дека за тоа не се зборувало – „не во овие времиња”. Кога војната ќе заврши, вели, тоа е друга работа.

Србија не ги воведе санкциите против Русија, испраќа муниција што по чуден пат завршува на источниот фронт, а сега прима и украински претседател во Палатата Србија. Ако тоа е балансирање, тогаш е балансирање со полни раце.

Прашањето што останува не е дали Вучиќ е во право за Брисел. Прашањето е кому му се исплати неговата анализа. Кога човекот што најдолго чека на европската врата им објаснува на другите дека вратата и онака не се отвора, тоа е и предвидување и алиби.