Në fushën e ragbisë, njëzetvjeçarja Carmen bërtet „mami!“. Ajo dhe nëna e saj Beatriz, e cila është 55 vjeç, luajnë krah për krah në një ekip ragbi dhe stërviten bashkë në DiCaFit Wellness Club. Themeluesi Álvaro Díaz Carrasco klientët e vet i quan „dikatletë“ dhe thotë se atje „bën familje“. Nëna dhe vajza më së shumti e çmojnë faktin që kalojnë kohë bashkë rreth diçkaje që e duan të dyja. „Lidhja është e ndërsjellë dhe përjetojmë gjëra që bashkojnë më shumë se një mëngjes“, thonë ato.

Nuk janë të vetmet. Ester (56) dhe Silvia (59) luajnë padel, stërviten në DiCaFit dhe thonë se u bënë shoqe falë sportit, e jo anasjelltas. „Kur i përket një klubi, ndihesh e lidhur me njerëz të moshave, aftësive dhe interesave të ndryshme, por që ndajnë me ty dëshirën dhe sfidën për t'u bërë më të mirë“, shpjegojnë.

Moda e klubeve nuk ndalet te miqësitë. Hapen hapësira që në një ndërtesë bashkojnë stërvitjen, punën, kujdesin për veten dhe shoqërimin. Desi Losoya, themeluesi i BuildMode, një qendër stërvitjeje e destinuar për sipërmarrës, thotë se „mundësia për t'u stërvitur, për të punuar, për t'u kujdesur për veten dhe për t'u shoqëruar në një vend e thjeshton shumë përditshmërinë“. Për të, të krijosh një „fis“ do të thotë „të krijosh marrëdhënie në të cilat natyrshëm ndan, mëson dhe ndihmon njëri-tjetrin“.

Psikologia Ester Boada nga qendra Sukha këtë e quan inteligjencë sociale: „Është aftësia jonë t'i kuptojmë të tjerët dhe të dimë të sillemi siç duhet në kontekste të ndryshme. Do të thotë të dish të dëgjosh, ta interpretosh atë që tjetri të përcjell, të kesh empati dhe ta përshtatësh mënyrën si komunikon.“

Gjëja më e rëndësishme që jep një komunitet i gjallë, sipas saj, është ndjenja e përkatësisë. „Ndjenja se je pjesë e diçkaje krijon siguri.“ Na nxjerr edhe nga këndvështrimi tepër individual i problemeve tona. „Kalimi i kohës dhe i përvojave me njerëz të tjerë na mundëson të mbështetemi te njëri-tjetri, t'i relativizojmë shqetësimet dhe të ndiejmë se nuk duhet ta mbajmë gjithçka vetëm“, thotë Boada.

Ajo paralajmëron edhe për shpejtësinë. Me rrjetet sociale gjithçka ndodh shumë shpejt, ndërsa „marrëdhëniet e vërteta kërkojnë kohë dhe natyrshmëri“ - momente të përbashkëta të përditshme dhe njohje ngadalë. Nuk na duhet të jemi vazhdimisht të rrethuar me njerëz, as një jetë e madhe shoqërore. Na duhen disa lidhje domethënëse dhe kohë për t'i ndërtuar. Pikërisht prandaj, kur mund të flasim me këdo në çdo moment, ardhja e rregullt, javë pas jave, mes njerëzve që tashmë të njohin bëhet një nga mënyrat më të thjeshta për të ndier sërish se i përket diku.

Ka edhe anë biznesi. Në rrjetëzimin klasik kemi kujdes çfarë themi dhe çfarë përshtypje lëmë, kështu që lidhja del e shtirur. Kur na lidh një hobi i përbashkët, lidhjet e biznesit lindin pa atë qëllim paraprak.

Andrea de Ayala, trajnere dhe udhëheqëse e klubit të vrapimit të Oysho, në asfalt i njohu shoqet më të mira, e edhe bashkëshortin. Çelësi për të është mbështetja e ndërsjellë: „Rritesh kur ndien se je aty ku je, pas shumë mundi, sepse dikush të ka tërhequr, e njëkohësisht sheh se edhe ti ke qenë mbështetje për dikë tjetër.“ Psikologia shton edhe dy efekte: grupi është një kundërhelm i vogël për zakonin të heqim dorë nga ajo që na është e vështirë, sepse një stërvitje e dakorduar të detyron ta vendosësh në orar, ndërsa një hobi i përbashkët i gjallë na largon nga telefoni. Paradoksi i kohës sonë është se mund të jemi në kontakt me një numër të madh njerëzish e megjithatë të ndihemi vetëm.

Ballkani e kishte këtë edhe pa anëtarësi: lagjen, stolin para pallatit, kafen te fqinja. A duhet vërtet të paguajmë një klub për ta kthyer atë që dikur e kishim falas?