На теренот за рагби, дваесетгодишната Кармен вика „мамо!“. Таа и мајка ѝ Беатрис, која има 55 години, играат рамо до рамо во рагби-тим и тренираат заедно во DiCaFit Wellness Club. Основачот Алваро Дијас Карасо своите клиенти ги нарекува „дикатлети“ и вели дека таму „прави семејство“. Мајката и ќерката најмногу го ценат тоа што поминуваат време заедно околу нешто што и двете го сакаат. „Врската е заемна и доживуваме работи што повеќе обединуваат од еден појадок“, велат.

Не се единствени. Естер (56) и Силвија (59) играат падел, тренираат во DiCaFit и велат дека станале пријателки благодарение на спортот, а не обратно. „Кога припаѓаш на клуб, се чувствуваш поврзана со луѓе од различни возрасти, способности и интереси, но кои ја делат со тебе желбата и предизвикот да станат подобри“, објаснуваат.

Модата на клубовите не застанува на пријателствата. Се отвораат простори што во една зграда спојуваат тренинг, работа, грижа за себе и дружење. Деси Лосоја, основачот на BuildMode, центар за тренинг наменет за претприемачи, вели дека „можноста да тренираш, да работиш, да се грижиш за себе и да се дружиш на едно место многу го поедноставува секојдневието“. За него да направиш „племе“ значи „да создадеш односи во кои природно споделуваш, учиш и си помагаш“.

Психологката Естер Боада од центарот Sukha тоа го нарекува социјална интелигенција: „Тоа е нашата способност да ги разбереме другите и да знаеме соодветно да се однесуваме во различни контексти. Значи да знаеш да слушаш, да го протолкуваш она што другиот ти го пренесува, да имаш емпатија и да го прилагодиш начинот на кој комуницираш.“

Најважното што го дава една заедница во живо, според неа, е чувството на припадност. „Чувството дека си дел од нешто создава сигурност.“ Нè вади и од премногу индивидуалниот поглед на сопствените проблеми. „Поминувањето време и искуства со други луѓе ни овозможува да се потпреме едни на други, да ги релативизираме грижите и да почувствуваме дека не мора сè да носиме сами“, вели Боада.

Предупредува и на брзината. Со социјалните мрежи сè се случува пребрзо, а „вистинските односи бараат време и природност“ – заеднички секојдневни моменти и запознавање полека. Не ни треба постојано да сме опкружени со луѓе, ни огромен социјален живот. Потребни ни се неколку значајни врски и време да ги изградиме. Токму затоа, кога можеме да зборуваме со кого било во секој момент, редовното доаѓање, недела по недела, меѓу луѓе што веќе те познаваат станува еден од наједноставните начини повторно да почувствуваш дека припаѓаш некаде.

Има и деловна страна. На класичното вмрежување внимаваме што зборуваме и каков впечаток оставаме, па врската излегува извештачена. Кога нè поврзува заедничко хоби, деловните врски никнуваат без таа намера однапред.

Андреа де Ајала, тренерка и раководителка на клубот за трчање на Oysho, на асфалтот ги запознала најдобрите пријателки, а и сопругот. Клучот за неа е заемната поддршка: „Растеш кога чувствуваш дека си таму каде што си, по многу труд, затоа што некој те влечел, а истовремено гледаш дека и ти си бил потпора на некој друг.“ Психологката додава уште два ефекти: групата е мал противотров за навиката да се откажуваме од она што ни е тешко, бидејќи договорен тренинг те тера да го ставиш во распоредот, а заедничкото хоби во живо нè оддалечува од телефонот. Парадоксот на нашето време е што можеме да сме во контакт со огромен број луѓе и сепак да се чувствуваме сами.

Балканот го имаше ова и без членарина: маалото, клупата пред зградата, кафето кај комшијката. Дали навистина треба да плаќаме клуб за да го вратиме она што некогаш го имавме бесплатно?