Aleksandar Vuçiq në mbrëmjen e 27 shtatorit e nënshkroi dorëheqjen nga funksioni i presidentit të Serbisë. Jo në qetësinë e kabinetit, por para kamerave, para ndërtesës së Presidencës, para një turme përkrahësish me pishtarë, flamuj dhe motoçikleta. Teksti është një fjali: në bazë të nenit 116 të Kushtetutës, jep dorëheqje nga detyra e presidentit të Republikës. Dokumenti shkon në Kuvend, ndërsa detyrën të nesërmen ia dorëzon Ana Brnabiqit.

Nëse dikush mendoi se ky është lamtumirë nga politika - harrojeni. Vuçiq është i pari në listën „Aleksandar Vuçiq - Serbia e Bashkuar“ për zgjedhjet e 25 tetorit, ndërsa zgjedhje presidenciale, sipas fjalëve të tij, do të duhet të ketë deri në fund të dhjetorit. Nga funksioni shkon drejt e në fushatë.

„Të gjithë të tjerët mundin, vetëm unë jo?“

Kur një prezantues televiziv amerikan e pyeti për kalimin nga funksioni presidencial në atë të kryeministrit, Vuçiq u përgjigj me shembuj: Alexander Stubb në Finlandë ishte kryeministër, pastaj u bë president, dhe e përmendi edhe Rumen Radevin nga Bullgaria fqinje. „Të gjithëve u lejohet, e mua jo“, ishte mesazhi i tij. Shtoi se nëse fiton pala tjetër, do t'i urojë po atë mbrëmje. Tingëllon demokratike. Por sa e drejtë është gara kur funksioni lihet, ndërsa emri mbetet - i shkruar në krye të listës zgjedhore?

Raport me shifrat e veta

Fjalimi i fundit si president ishte raport pa kundërshtar në studio. Papunësia në vitin 2012 ishte 25,9%, ndërsa te të rinjtë 54%. Borxhi publik kur u bë kryeministër ishte 79% e BPV-së, sot është 43% - përballë mesatares prej 84-85% në Bashkimin Evropian. Më shumë se 300 fabrika dhe impiante. Rreth 500.000 të punësuar formalisht më shumë se në vitin 2012, edhe pse vendi ka rreth 500.000 banorë më pak. Për 70 vjet u ndërtuan 596 kilometra autostrada, ndërsa për 13 vjet - 686, me edhe rreth 400 në ndërtim.

Shifrat janë të tijat dhe i tha ai. Po atë ditë, megjithatë, pranoi edhe një dobësi: shteti „më së shumti provime ka rënë në arsim“, sepse lejoi që interesat e një pjese të profesorëve të jenë mbi interesat e fëmijëve. Cili ballkanas nuk e di se raporti në largim është gjithmonë më i gjatë se lista e gabimeve?

Rruga kundër popullit

Fjalia më e fortë e mbrëmjes ishte edhe më ironikja. „Mos e dëgjo kurrë rrugën. Rruga kurrë nuk merr vendime të mira. Dëgjoje popullin. E popullin e dëgjon në zgjedhje“, tha Vuçiq - duke qëndruar në rrugë, para mijëra njerëzve të mbledhur pikërisht për ta dëgjuar. Dallimi, me sa duket, është se e kujt është rruga.

Kundërshtarët pohonin se kurrë nuk do të jepte dorëheqje. „Gënjyen, si edhe herë të panumërta deri tani“, u përgjigj ai. Ka pranuar debat në televizionin shtetëror vetëm kundër dy vetëve, ndërsa CRTA dhe Ilija Srdanoviq, i pari në listën kundërshtare, e refuzuan ftesën. „Të gjithë mësuan të godasin thesin. Kjo nuk është demokraci“, porositi ai.

„Faktori i huaj“ para natës zgjedhore

Po atë mbrëmje erdhi edhe një paralajmërim: kishte informacione se njerëz nga jashtë, bashkë me njerëz në vend, „madje edhe nga aparati shtetëror“, do të përpiqen të shkaktojnë trazira në natën zgjedhore. Emra nuk u thanë, ndërsa për prova nuk u fol - vetëm siguria se shërbimet janë në dijeni dhe se institucionet „do ta bëjnë punën e tyre“. Sa herë deri tani në Ballkan kemi dëgjuar për një plan të padukshëm të huaj pikërisht disa javë para votimit?

Për politikën e jashtme ishte papritur i sinqertë. Pothuajse çdo takim në Evropë në katër vitet e gjysmë të fundit, tha ai, ka qenë „mundim“, sepse pyetja e parë gjithmonë ka qenë pse Serbia nuk vendosi sanksione kundër Rusisë. Me rusët, nga ana tjetër, ka qenë vështirë sepse duan me çdo kusht ta mbajnë NIS-in. „Në fund vuan Serbia.“ Trashëgimtarëve u la edhe një mesazh për Kosovën - të mos lëshojnë pe para atyre që do t'i bindin se duhet sa më shpejt të heqin dorë prej saj.

Para se ta linte funksionin, nënshkroi edhe falje dhe abolicion për 49 persona. Në fjalimin e fundit e citoi Winston Churchillin, dhe menjëherë pas tij edhe Xi Jinpingun - me Perëndimin në njërën dorë dhe Lindjen në tjetrën, siç e udhëhoqi edhe gjithë politikën. Për Maqedoninë, së cilës Serbia i është fqinje dhe rruga më e rëndësishme drejt veriut, pyetja pas 25 tetorit është praktike: a do të vazhdojë Beogradi të ulet në dy karrige, vetëm nga një kolltuk tjetër? Presidenti iku, ndërsa Vuçiq nga nesër, sipas fjalëve të veta, do të jetë „kudo nëpër Serbi“.