Nutricionisti shpjegon pse „ha më pak“ nuk funksionon: trupi nuk e di se je në dietë, ndaj ruan energji

„Ha më pak, lëviz më shumë.“ Kjo është këshilla për dobësim që e dëgjojmë prej dekadash, nga mjekët, nga trajnerët, nga hallat në drekat familjare. Tingëllon logjike, si matematikë e thjeshtë. Problemi është se obeziteti nuk është matematikë e thjeshtë, dhe ata që e studiojnë këtë e dinë prej kohësh.

Dietologu-nutricionist spanjoll Aitor Sánchez thotë se mesazhe të tilla janë „tepër të përgjithshme dhe nuk e kuptojnë individualitetin e secilit njeri“. „Këto janë mesazhe që përsëriten prej dekadash dhe nuk sollën asnjë ndryshim domethënës. Përkundrazi, si shoqëri vazhdojmë të mos ia dalim në luftën me peshën e tepërt dhe obezitetin, e ato vazhdimisht rriten“, thotë ai.

Trupi nuk e di se je në dietë. Kjo është ndoshta fjalia më e rëndësishme e gjithë bisedës. Kur një person me obezitet thjesht fillon të hajë më pak, organizmi këtë nuk e lexon si vendim, por si rrezik. „Trupi ynë nuk e di se është në një proces kufizues, ndaj është normale të mos dëshirojë të bëjë ndryshime që mund ta rrezikojnë. Në fund të fundit, epidemia e obezitetit është diçka shumë e re në historinë tonë dhe është e kuptueshme që organizmi të ruajë energji për të mirën tonë“, shpjegon Sánchez. Ai shton se fiziologjikisht priremi të mbajmë një peshë të qëndrueshme, atë me të cilën jemi mësuar.

Prandaj dy njerëz që hanë sasi të ngjashme mund të kenë peshë krejtësisht të ndryshme. Marrja e ushqimit është vetëm njëra anë. Shpenzimi i energjisë është „pjesa më e ndryshueshme e ekuacionit“ dhe varet nga aktiviteti fizik, termogjeneza, mjedisi, gjenetika, stresi dhe gjumi. „Nuk reagojmë të gjithë njësoj ndaj ushqimit“, thotë nutricionisti, dhe këto janë pengesa që shpesh nuk shihen në shikim të parë.

Përgjigjja e tij është që fokusi të zhvendoset nga sa hamë te çfarë hamë. „Shumë rrallë problemi është vetëm sasia e ushqimit“, thotë ai. Ushqimi që e nxit obezitetin zakonisht është edhe më pak ngopës dhe më „hedonist“, ndaj zvogëlimi i porcioneve ndihmon pak nëse ushqyerja bazohet pikërisht te ai. Më shumë perime, fruta të plota, bishtajore, fruta të thata dhe drithëra integrale - ushqime që për shkak të fibrave, ujit ose proteinave krijojnë ngopje më të gjatë. Ëmbëlsirat, pijet e ëmbëlsuara dhe produktet ultra të përpunuara duhet ta humbasin rolin kryesor në përditshmëri, por pa u bërë të ndaluara: „Nuk ka ushqime të ndaluara, as ushqime për dobësim“. As rregulli i pesë vakteve në ditë nuk është i detyrueshëm - më e rëndësishme është që orari i vakteve t'i përshtatet jetës së njeriut dhe të mund të mbahet.

Një detaj ia vlen të dihet. Biseda u zhvillua në prezantimin e anketës spanjolle për perceptimin e obezitetit „Razones de Peso“, që e promovon kompania farmaceutike Lilly, prodhuese e barnave për obezitet. Kjo nuk i bën këshillat të gabuara - ato kanë të bëjnë më shumë me pjatën sesa me farmacinë. Por kur ta dëgjoni frazën „obeziteti është sëmundje e ndërlikuar“, mirë është ta dini kush ka interes që ajo të tingëllojë e ndërlikuar.

Lajmi i mirë është për të gjithë ata që prej vitesh fajësojnë veten pas çdo diete të dështuar: ndoshta problemi nuk ishte te mungesa e vullnetit, por te një këshillë që kurrë nuk ka qenë e mjaftueshme. Sa prej nesh e kanë dëgjuar këtë të paktën një herë në ordinancë?