María Galiana doksan bir yaşında, başka oyuncuların hayalini kurduğu ödüllere sahip ve tüm İspanya'nın izlediği bir dizide yirmi iki yıl geçirdi. Ve bir mikrofonun karşısına oturup o zamanı çöpe attığını söyledi.

"Televizyonda Cuéntame cómo pasó yaparak geçirdiğim yirmi iki yıl bana hiçbir şey getirmedi. Nine, ne rol ama!" Bu, başaramamış birinin cümlesi değil. Başarmış, ama neyin eksik kaldığını tam olarak bilen birinin cümlesi. Dizi 13 Eylül 2001'de başladı ve ev eşyasına dönüştü - insanların izlemeye karar vermeden izlediği türden.

Daha da ileri gitti: "Bir oyuncu olarak taşıdığım az, çok ya da orta düzeyde zaman - benim için boşa harcandı. Televizyonda yirmi iki yıl nine oynamak, bir oyuncu olarak kendini çöpe atmaktır." Film istiyordu. İyi roller istiyordu. Tersini aldı - tek bir rol, iyi ödenmiş, sonsuz tekrarlanmış; seyircinin tam da değişmediği için sevdiği bir rol.

Bu nankörlük değil, bu bir hesap

Bunu her şeye sahip bir kadının kaprisi diye okumak kolay. Ama o çok daha somut bir şeyden söz ediyor - tanınmakla tüketilmek arasındaki farktan. Seni tanınır kılan karakter, aynı zamanda seni kilitler. Sana yirmi iki yıllık güvence öneren yapımcı, yirmi iki yıllık iş önermiyor; aynı işi yirmi iki kez tekrarlamayı öneriyor. Farkı ancak sonunda hissedersin.

Bu yüzden şimdi tiyatro oynuyor. Hobi olarak değil, telafi olarak - rollerin hâlâ değiştiği ve kimsenin ona bir sezon daha aynı kişi olması için para ödemediği yer.

Ekrandaki damadı Imanol Arias, sempatiyle ve biraz da ironiyle karşılık verdi: o dizileri sevmiyor, tenisi ve Formula 1'i seviyor ve düşündüğünü söylemeye tam hakkı var. Onu kendi görüşünden korumayacak, ki iyi de yapıyor - doksan bir yaşında tek düzgün tepki bu.

Geriye kalan ise rahatsız edici olan: kaç kişi bu diziyi yirmi iki yıl boyunca, hayran oldukları bir oyuncuya iyilik yaptığını sanarak izledi? Seyirci nineyi sevdi. Oyuncu ise birinin ona başka ne yapabildiğini sormasını bekledi.