Pjesa më e madhe e ndërhyrjeve të zjarrfikësve të Kumanovës këtë fundjavë nuk ishte në Kumanovë. Ishte në Likovë, në fshatrat fqinje, atje ku digjet prej ditësh. Kryetari i komunës, Maksim Dimitrievski, e tha këtë me zë të lartë - dhe pastaj shqiptoi fjalinë që e shpjegon gjithë gjendjen.

„Komuna e Kumanovës në pjesën më të madhe të shpenzimeve të njësisë zjarrfikëse merr pjesë me mjete të veta, ndërsa komunat e tjera që i mbulojmë nuk ndajnë as një denar të vetëm.”

Domethënë: një komunë paguan, disa komuna përfitojnë. Kjo nuk është solidaritet, kjo është vrimë në sistem. Dimitrievski thotë se çështja është hapur disa herë në seancat e ZELS-it, por se „disa komuna thjesht kanë dikë tjetër që kujdeset për sigurinë e tyre”.

Ai këmbëngul se Kumanova në asnjë moment nuk mbeti pa ekipe rezervë, edhe pse një pjesë e konsiderueshme e burimeve njerëzore u dërguan jashtë territorit. Ditët e fundit zjarrfikësit e Kumanovës kanë ndërhyrë në Nikushtak, ku zjarri u përhap drejt Matejçës dhe manastirit, por edhe në Umin Doll, Kuçkarevë, Gradishtë, Rezhanovcë dhe Vishticë, si dhe në një zjarr në një shtëpi në rrugën „Bozhidar Mickoviq”.

Një listë me gjashtë vendndodhje plus një ndërhyrje në qytet, për një fundjavë, nga një njësi që e financon vetëm një komunë. Nëse kjo nuk është përkufizimi i një sistemi të mbingarkuar, atëherë çfarë është?

Likova nuk është as e para dhe as e vetmja komunë në Maqedoni pa mbrojtje të organizuar nga zjarri. Çdo verë përsëritet e njëjta aritmetikë: zjarri nuk i njeh kufijtë komunalë, kurse buxhetet për shuarje i njohin shumë saktësisht. Diferencën e paguajnë ata që kanë njësi - me njerëz, me karburant dhe me rrezik.

Pyetja për ZELS-in dhe për shtetin mbetet e hapur edhe një sezon: kush do ta paguajë shuarjen kur askush nuk është i detyruar ta paguajë?