Најголемиот дел од интервенциите на кумановските пожарникари овој викенд не беа во Куманово. Беа во Липково, во соседните села, таму каде што гори веќе денови. Градоначалникот Максим Димитриевски го кажа тоа гласно – и потоа ја кажа реченицата што ја објаснува целата состојба.

„Општина Куманово во најголем дел од трошоците на противпожарната единица учествува лично со сопствени средства, додека останатите општини коишто ги покриваме не издвојуваат ниту еден единствен денар.“

Значи: една општина плаќа, неколку општини користат. Тоа не е солидарност, тоа е дупка во системот. Димитриевски вели дека прашањето било отворано повеќепати на седници на ЗЕЛС, но дека „одредени општини поедноставно имаат друг да се грижи за нивната безбедност“.

Тој инсистира дека Куманово во ниту еден момент не останало без резервни тимови, и покрај тоа што значителен дел од човечките ресурси биле пратени надвор од територијата. Изминатите денови кумановските пожарникари интервенирале во Никуштак, каде огнот се прошири кон Матејче и манастирот, но и во Умин Дол, Кучкарево, Градиште, Режановце и Виштица, како и на пожар во куќа на улицата „Божидар Мицковиќ“.

Список од шест локации плус градска интервенција, за еден викенд, од единица што ја финансира само една општина. Ако тоа не е дефиниција за преоптоварен систем, тогаш што е?

Липково не е ниту прва ниту единствена општина во Македонија без организирана противпожарна заштита. Секое лето истата аритметика се повторува: огнот не ги признава општинските граници, а буџетите за гаснење ги признаваат многу прецизно. Разликата ја плаќаат оние што имаат единица – со луѓе, со гориво и со ризик.

Прашањето за ЗЕЛС и за државата останува отворено уште една сезона: кој ќе го плати гаснењето кога никој не е должен да го плати?