Mësuesi i uli bashkë në bankë kur ishin 12 vjeç, e pas 17 vitesh lidhjeje u martuan në vendlindje: nusja Lidia shtroi tryezë edhe për gjyshet dhe gjyshërit e ndjerë

Ishin 12 vjeç kur mësuesi i uli Lidian dhe Havierin bashkë në bankë. Atëherë askush nuk mund ta merrte me mend se gati dy dekada më vonë do të thoshin „po“ pikërisht aty ku nisi gjithçka. Më 20 qershor, në Valdepenjas, një qytezë në provincën spanjolle Ciudad Real ku u rritën të dy, e kurorëzuan lidhjen 17-vjeçare me një dasëm kushtuar rrënjëve familjare, e mbi të gjitha gjyshërve.

Fustani që ia dhuroi gjyshja. Lidia e dinte kush do t'ia qepte fustanin edhe para se Havieri t'i propozonte: dizajnerja spanjolle Claudia Llagostera. „Modelet e saj kanë qenë gjithmonë në linjë me stilin tim, origjinale, por pa e humbur elegancën e thjeshtësisë“, tregon ajo. Rezultati është një fustan me dy pjesë: një fund i gjatë që hiqet dhe poshtë tij një minifustan, për dy pamje të ndryshme pa u ndërruar krejt. „Ishte thelbësore të ndihesha rehat, që të kënaqesha sa më shumë dhe të vallëzoja pa më penguar asgjë“, thotë ajo.

Provat i ndau me nënën dhe me tri dëshmitaret. „Ishte e pabesueshme t'u shihja fytyrat sa herë që shihnin ndryshimet. Janë kujtime që do t'i ruaj përgjithmonë.“ Fustani ka edhe një vlerë shtesë: është dhuratë nga gjyshja e saj Hoakina. „Do ta ruaj gjithë jetën“, thotë nusja.

Aksesorët ishin të butë, por me karakter. Për kishën mbajti një vel të lehtë në stil bohem, të cilin në pronën fshatare e zëvendësoi me dy karafila të bardhë në flokë. Mbante edhe një gjerdan tekstili rreth qafës dhe vathë të gjatë me perla të vogla, që ia dhuruan vjehrri dhe vjehrra në fejesë. Në këmbë sandale Flordeasoka, ndërsa për vallëzim espadrile të rehatshme Castañer. Flokët i la të lëshuara, me valë, ndërsa makijazhi ishte diskret, me theks te skuqësi, rimeli dhe buzët, punë e Paula Guzmánit. Buqeta me kala në nuanca të bardha, roze dhe pudre ishte dhuratë nga prindërit e saj.

Datë që nuk është e rastësishme. 20 qershori nuk u zgjodh rastësisht: atë ditë Leopoldo, gjyshi i Havierit nga nëna, do të festonte ditëlindjen. Çifti e ktheu dasmën në homazh për familjen dhe për gjyshërit që nuk janë më gjallë. Ceremonia fetare u mbajt në kishën Nuestra Señora de la Asunción në Valdepenjas, e drejtuar nga don Alberto, një prift që e kishin njohur në dasmën e miqve. Pastaj të gjithë u zhvendosën në Finca Monte Arenas në Daimiel, vend për të cilin ëndërronin që para fejesës.

Tryezë që ekzistonte vetëm në pëlhurë. Yjet u bënë fija e gjithë festës. „Meqë donim t'i nderonim veçanërisht gjyshërit që kanë ndërruar jetë, na lindi ideja që motoja e dasmës të ishte: Nën një qiell, me të gjithë yjet tanë“, shpjegon Lidia. Motoja, e qëndisur nga Hey_Waikiki në një mbulesë tryeze, i priste mysafirët si tabelë mirëseardhjeje. Plani i uljes, gjithashtu në pëlhurë, punë e El Tintero, e vazhdonte idenë: çdo tryezë mbante emrin e një ylli, kuptimi i të cilit lidhej me njerëzit që uleshin aty. Më e veçanta ishte Polaris, ylli që tregon rrugën. „Ajo tryezë fizikisht nuk ekzistonte, ishte vetëm e shtypur në pëlhurë, por aty i vendosëm gjyshet dhe gjyshërit tanë“, thotë nusja.

Lulet nga Las Jaras ishin në të bardhë, të gjelbër dhe roze, në vazo të vogla, me qirinj dhe llamba dyshemeje rreth tryezave të darkës. „Donim diçka fshatare dhe delikate, asgjë të mbingarkuar“, thotë Lidia. Artistja Carmela bënte ilustrime drejtpërdrejt si kujtim për mysafirët, ndërsa për ëmbëlsirë të porsamartuarit shërbyen tortën e tyre të preferuar me djathë nga Colósimo, një restorant në Madrid afër shtëpisë së tyre. Ballkani e di mirë sa shumë dasma është punë familjeje. Kjo dasmë spanjolle tregon se familja mund të përfshijë edhe ata që nuk janë më.

Nëse duhet të zgjedhë një moment, Lidia zgjedh ceremoninë. „Është shumë e vështirë të mbledhësh kaq shumë njerëz në një ditë, dhe ishte magjike.“ Pas 17 vitesh, sërish aty ku nisi gjithçka, vështirë të imagjinohet një fillim më i mirë.