Hipën në Bruksel nga fundi i pasdites. E lë valixhen, vendosesh në kabinë dhe ha darkë ndërsa peizazhi pas dritares fillon të ndryshojë. E fik dritën dhe fle. Kur zgjohesh, nuk je më në Belgjikë, por në Itali. Kjo është linja e re e European Sleeper, kompani hekurudhore e specializuar për lidhje ndërkombëtare nate: katër shtete në një natë dhe mbërritje në Milano në mes të paradites.

Treni qarkullon tri ditë në javë. Biletat fillojnë nga 49,99 euro për vendet më të lira, ndërsa kabina private kushton nga 179,99 euro. Ka ulëse, shtretër dhe kabina të mbyllura për ata që nuk duan ta ndajnë hapësirën me të panjohur. Në tren ka ushqim dhe pije, ndërsa mëngjesi mund të rezervohet paraprakisht. Dhe edhe një ndryshim në krahasim me aeroplanin, që ndihet në fillim dhe në fund të rrugës: stacionet janë gjithmonë në qendër të qytetit.

Kjo nuk është linja e vetme e kompanisë. Ajo tashmë e ktheu lidhjen e natës Paris - Bruksel - Berlin, ndërsa nga dhjetori do të shtojë edhe Antverpenin, Bredën dhe Ajndhovenin. Treni i natës, që për një kohë të gjatë ngjante me një relikte të së kaluarës, në Evropë qartësisht sërish ka treg.

Këlni, stacioni i parë i madh

Nuk duhet domosdoshmërisht të udhëtohet deri në fund. Stacioni i parë i madh pas Brukselit është Këlni, ndërsa stacioni është menjëherë pranë katedrales së madhe gotike, simbolit të qytetit. Në të ruhet arka e artë dhe e argjendtë që tradita e lidh me reliket e tre magëve, Melkiorit, Gasparit dhe Baltazarit. Rreth saj është qyteti i vjetër me kalldrëm, fasada shumëngjyrëshe, kisha mesjetare dhe sheshet Heumarkt dhe Alter Markt. Rini është disa hapa larg, me urën Hohenzollern dhe Muzeun e Çokollatës, ndërsa dita përfundon me një gotë Kölsch në ndonjë nga birraritë tradicionale.

Cyrihu, pastaj Lugano në italisht

Para Alpeve dhe para ndryshimit të gjuhës, treni ndalet në Cyrih, qytet ku brenda një dite kalon nga mesjeta në arkitekturën më bashkëkohore pa dalë nga qendra. Niederdorfi me katedralen Grossmünster, pastaj Opera, Kunsthaus dhe luksozja Bahnhofstrasse. Nga ana tjetër e stacionit është Cyrihu i ri: Muzeu Kombëtar, Langstrasse me dyqane vintage, bare nën harqet e vjetra hekurudhore në Im Viadukt dhe kulla Freitag e ndërtuar nga kontejnerë të ricikluar.

Në Lugano ndryshojnë edhe peizazhi edhe gjuha. Ky është Ticino, pjesa italiane e Zvicrës, një Itali e vogël në bregun e liqenit, me sheshe me harkada, tarraca dhe ajër të butë. Katedralja San Lorenzo dhe kisha Santa Maria degli Angioli, me një afresk të madh rilindas të Bernardino Luinit, janë në qytetin e vjetër. Për pamje nga lart, teleferiku nga Paradiso të çon në malin San Salvatore.

Komo dhe Milano në fund

Pason Komo, tashmë në Itali. Nga porti nisen anije drejt fshatrave të liqenit, ndërsa Bellagio, ku arrihet për pak më shumë se një orë lundrim, është më i njohuri, me rrugicat me shkallë dhe kopshtet e Villa Melzi. Këshillë që vlen: mos u përpiqni ta shihni gjithçka brenda një dite. Zgjidhni një breg, hipni në anije dhe lëreni liqenin ta kryejë punën.

Treni mbërrin në Milano Porta Garibaldi në mes të paradites, me gjithë ditën përpara jush. Katedralja Duomo, Galeria Vittorio Emanuele II, Brera, ndërsa në mbrëmje kanalet e Navigli dhe aperitivi. Një natë, katër shtete dhe asnjë radhë aeroporti. Sa larg është nga ne një tren i tillë, jo në kilometra, por në vendime?