Pas çdo fustani mbretëror nuserie që duket i përsosur në fotografi qëndron një kaos që askush nuk e sheh. Fustani i nusërisë i princeshës suedeze Magdalena, që u martua me biznesmenin britanik Chris O'Neill në qershor të vitit 2013, fsheh disa anekdota më interesante se vetë madhështia.

Fustanin e firmosi Valentino Garavani - organza mëndafshi e palosur me aplikacione nga fildishi dhe dantellë „shantiji“, me dekolte në formë barke, një pjesë e qëndisur pasur rreth mesit dhe një bisht i gjatë plot katër metra. Në letër, i përsosur. Në ditën e dasmës, megjithatë, Magdalena ndjeu se fustani ishte tepër i madh: nga nervozizmi para kurorëzimit kishte humbur peshë, prandaj rrobaqepësit italianë u detyruan ta riparonin në çastin e fundit ndërsa binin kambanat e kishës. Siç tregohet, „rrobaqepësit e shkretë shkulnin flokët“.

Anekdota e dytë është më e ëmbël. Gjatë provave në Paris, qentë e Valentino-s - mopsët e tij të njohur - shtriheshin pikërisht mbi pëlhurën e shtrenjtë të mëndafshit, për tmerr të rrobaqepësve. Vetë princesha e përshkroi gjithë procesin si „shumë argëtues“, gjë që është e lehtë të thuhet kur nuk është puna jote ta mbash pëlhurën të pastër.

Detajet e plotësojnë pamjen: tiara „Frindzh“ e mbretit Karl Gustaf, e zbukuruar me lule mërsine, vathë diamanti në formë loti, dhe një buqetë me lule të bardha kopshti dhe zambak lugine. Estetikë klasike mbretërore - por më e bukura në tregim nuk janë gurët e çmuar, por fakti se edhe pas një dasme mbretërore qëndron nervozizmi, kilogramët e humbur dhe disa qen që nuk duan të lëvizin nga fustani.