„Ky nuk është koncert, ky është sfilatë mode“: muzeu londinez „Victoria and Albert“ ekspozon tetë kostume të Freddie Mercury-t

David Bowie, thonë, e admironte mënyrën se si Freddie Mercury mbante pantallona të ngushta me dinjitet perandorak. Frontmeni i Queen nuk vishej për skenën - armatosej për të. Vetë në vitin 1978 e përshkruante veten si njeri dramatik që lëkundet mes shijes viktoriane dhe asaj ultramoderne. Mendimi i tij para koncerteve, i thënë bashkëpunëtorëve, sot është titulli i një ekspozite të tërë: „Ky nuk është koncert, ky është sfilatë mode.“

Ekspozita „Freddie Mercury: Splendid Things“ zgjat në muzeun londinez „Victoria and Albert“ deri në janar 2027. E vendosi skenografi Tom Piper, kuratore është Kate Bailey, ndërsa bekimin ia dha Mary Austin, mikja e gjatë e Mercury-t. Tetë kostume qëndrojnë mes veprave të Rilindjes, viktoriane dhe prerafaelite - vazhdimi i historisë që nisi në vitin 2023, kur „Sotheby's“ e shiti koleksionin „A World of His Own“ nga shtëpia e tij Garden Lodge, nga pianoja Yamaha deri te krehri i vogël për mustaqe nga Tiffany.

Çfarë ka në vitrina

Bluza me logon e Flash Gordon, të cilën Mercury e vizatoi vetë. Manteli dhe kurora nga turneu Magic i vitit 1986. Një xhaketë e qepur nga koleksioni i tij i kimonove. Kompleti bardhezi i vitit 1973, nga kopertina e albumit të parë. „Krahu i Mercury-t“, „Kostumi me shtyllë kurrizore“ për „Black Queen“ dhe kostumi nga videoklipi i „Made in Heaven“ i stilistes Diana Moseley. Çdo pjesë është një kapitull i një biografie që e shkroi me pëlhurë, jo me intervista.

Rrënjët janë në shkollën e artit. Mercury studioi dizajn grafik në kolegjin Ealing dhe punoi në një dyqan rrobash vintage në Kensington - skena për të ishte njëkohësisht pasarelë dhe fushë beteje. Në mesin e viteve shtatëdhjetë Zandra Rhodes i bëri një tunikë të bardhë me pala me pantallona të zgjeruara dhe çizme me takë. Wendy de Smet në vitin 1975 e bëri „Krahun“, të frymëzuar nga piktura e Richard Dadd „The Fairy Feller's Master-Stroke“ dhe nga sandalet e tij me krahë - kostumi që e shohim në videoklipin e „Bohemian Rhapsody“. Pasuan kominoshe me motive diamanti dhe kimono nga periudha kur ishte i fiksuar pas Japonisë.

Në vitet tetëdhjetë Mercury u shndërrua në një personazh krejt tjetër: mustaqe të dendura, gjoks i zbuluar, bluza rrjetë, lëkurë, vinil dhe PVC, byzylykë me gozhdë. Ky kthesë shpesh lidhet me vizatimet e Tom of Finland dhe me kulturën e bareve gej. Në Live Aid në Wembley në vitin 1985 doli me një bluzë të bardhë pa mëngë, xhinse Wrangler të ripërshtatura nga rrobaqepësi Rodeo Ben, byzylyk me gozhdë dhe atlete boksi Adidas - dhe i veshur kështu këndoi „Hammer to Fall“ dhe „Crazy Little Thing Called Love“ para gjithë botës.

Për turneun Magic në vitin 1986 Diana Moseley i qepi xhaketën e verdhë ushtarake me tokëza të panumërta, me pantallona të bardha me shirita të kuq e të artë. Ajo bëri edhe mantelin prej kadifeje të kuqe dhe hermelini, të frymëzuar nga kurorëzimi i Napoleonit, dhe një kopje të kurorës së Shën Eduardit - me të i mbyllte koncertet në Knebworth dhe në Wembley, në tingujt e „God Save the Queen“. Një mbretëri prej kadifeje dhe shkëlqimi, në një skenë ku kurorën e jepte publiku.

Kur sëmundja e detyroi të ngadalësojë, garderoba u qetësua. Për performancën me Montserrat Caballé në Barcelonë në vitin 1988 veshi smoking, ndërsa në videoklipet e fundit, si „These Are the Days of Our Lives“, mbante kardiganë të gjerë dhe pantallona me pala. Heshtja e atyre pamjeve sot dhemb më shumë se çdo mantel.

Trashëgimia duket në çdo pasarelë: Hedi Slimane, Christophe Decarnin, Alessandro Michele, Valentino, Vivienne Westwood, Moschino dhe Jean Paul Gaultier kanë huazuar prej tij, ndërsa Benson Boone, Harry Styles dhe Damiano David janë trashëgimtarët e tij të dukshëm. „Vishem për të vrarë, por me shije“, thoshte Mercury. Dhe: „Më e rëndësishmja, të dashur, është të jetosh një jetë të mrekullueshme.“ Sa nga yjet e sotëm në skenë e dinë vërtet pse e veshin atë që e veshin?