Në moshën 96-vjeçare vdiq Sir William Heseltine, njeriu që për gati tri dekada ishte dora e djathtë e Elizabetës II dhe që e ndryshoi monarkinë britanike në diçka që sot duket e vetëkuptueshme: se mbretëresha duhet të shihet. I lindur në Australi, ai ishte australiani i parë që u bë sekretar personal i mbretëreshës, detyrë që e kreu nga viti 1986 deri në 1990. Ata që i kanë parë nga afër tregojnë se mbretëresha e thërriste „Bill-i im“.

Karriera e tij në pallat nisi me një rrëfim që sot do ta skualifikonte çdo kandidat. Kur erdhi në shërbimin për shtyp, tha se kurrë më parë nuk kishte punuar me gazetarë. Përgjigjja ishte se kjo „ndoshta konsiderohet përparësi“. Pikërisht ky njeri pa përvojë me mediat më vonë do të mbahej mend si ai që e hapi kurorën ndaj tyre.

Heseltine e kuptoi se institucioni duhej të humanizohej, pa e humbur peshën solemne. Atij i atribuohen shëtitjet mes popullit, kur anëtarët e familjes mbretërore i përshëndesin drejtpërdrejt njerëzit në rrugë, si dhe dokumentari i famshëm i vitit 1969 për jetën e përditshme të familjes mbretërore. Për filmin nuk bëhej modest: „Do ta lë modestinë mënjanë dhe do të them se në thelb unë isha njeriu që e mendoi dhe e realizoi idenë.“

Filozofia e tij qëndron në një fjali: „Edhe pse nuk ishte roli i monarkisë të ishte tepër avangardë, ajo nuk mund ta lejonte veten të mbetej shumë pas kohës.“ Nga ky bindje doli edhe propozimi i tij që familja mbretërore të fillonte të paguante tatim më herët se ç'u detyrua në fund, ndërsa në krizat mediatike spekulimet për qëndrimet politike të mbretëreshës i quante „të pabaza“. Sa institucione në Ballkan kanë dikë brenda që do t'u thotë se nuk guxojnë të mbeten shumë pas kohës - dhe sa do ta dëgjonin?

Mbretëresha e çmonte stilin e tij të shtruar ndërsa së bashku i shfletonin gazetat. Më së shumti anekdota kanë mbetur nga verat në Balmoral. Një herë atje e la mjekrën, ndërsa mbretëresha i tha butësisht: „Epo, supozoj se këtu lart nuk është keq.“ Heseltine e kuptoi mesazhin dhe u rrua para kthimit në Londër. Në gjahun në malësitë skoceze rregullat ishin të rrepta: çdo dre i plagosur duhej gjetur dhe duhej mbaruar, e pastaj duhej pirë edhe gota e vogël e uiskit që e merrnin të gjithë.

Mendje të qetë tregoi edhe në krizat shtetërore, si shkarkimi i stuhishëm i kryeministrit australian Gough Whitlam në vitin 1975. Lajmin e mori në orën tre të mëngjesit. „Mendova se në atë orë nuk do ta zgjoja mbretëreshën, kur gjithsesi nuk mund të bënte asgjë“, tregonte ai, kështu që ia tha personalisht në mëngjes. Ish-kryeministri australian John Howard e përshkroi si „bir të vërtetë të Australisë Perëndimore“, që i shërbeu kombit dhe sovranit të tij me nder të madh, duke mbajtur një kufi të patëmetë mes bindjeve të veta dhe këshillave që i jepte kurorës.

Pas vdekjes së mbretëreshës, Heseltine e përshkroi me një fjali: „Besoj se, si çdokush që e njihte, nga dhoma dilje i ngushëlluar.“ Për prejardhjen e vet bënte shaka deri në fund: të dyja anët e familjes së tij mbërritën në Australi me Flotën e Parë, anijet me të dënuar - edhe pse, siç nxitonte të shtonte, asnjëra nuk ishte mes të dënuarve. Ironinë nuk e humbi deri në fund, as kur fliste për veten.