Zelenski Belgrad'a indi ve dört yıldır Brüksel ile Moskova arasında bir kez bile bir tarafa düşmeden denge kuran adamla masaya oturdu. Bir Ukrayna cumhurbaşkanının Sırbistan'a ilk resmi ziyareti. Ve hemen, ortak basın toplantısında, ev sahibi ona Balkan gerçeğimizi yüzüne söyledi.

„Siyasi bir veteran olarak, şu anda Sırbistan'ın yakın zamanda AB üyesi olma ihtimalini görmüyorum”, dedi Vuçiç. Sonra nedenini de ekledi: „Her zaman birini bulacaklar. Bizim için Hırvatları, Bulgarları ya da Hollandalıları bulacaklar, Ukrayna için de bir başkasını.”

Cümle, onu söyleyen adamın kendi gerekçeleri olsa bile doğru. Balkanlar'da Brüksel'in kapısında bekleyen herkes, sana teknik diye satılan bir sürecin birdenbire birilerinin ulusal takvimi ve birilerinin parlamentosu meselesine dönüşmesinin neye benzediğini bilir.

Vuçiç aynı nefeste Sırbistan'ın Ukrayna'nın Avrupa yolunu asla engellemeyeceğine söz verdi ve Zelenski'den ülkesi hakkında kötü bir söz duymadığıyla övündü. Hiçbir şeye mal olmayan bir söz ve hiçbir şeye bağlamayan bir iltifat - bildiğimiz diplomasi.

Zelenski daha kısa ve daha karamsardı. Ukrayna'daki durumu çok ağır olarak niteledi; bir önceki gece de altyapıya balistik füze ve dronelarla saldırılmıştı. Ardından Belgrad'a gerçekte ne için gelindiğini konuştu: altyapı, ekonomi, iki taraf için de iş imkânları.

Tüm ziyaretten imzalanmış tek bir belge çıktı - Sırbistan Tarım Bakanlığı ile Ukrayna devlet gıda güvenliği servisi arasında bir işbirliği mutabakatı. İki cumhurbaşkanı ayrıca BM Şartı uyarınca toprak bütünlüğüne karşılıklı destek verdiklerini teyit etti. Herkesin imzalayabileceği bir formül, çünkü somut hiçbir şeye bağlamıyor.

Ama en ilginç cümle ana konunun kenarında düştü. Vuçiç, Sırbistan'ın 15 ya da 20 Eylül civarında bir drone fabrikası açacağını duyurdu - İsraillilerle. Ne konum, ne kapasite, ne drone tipi, ne yatırım tutarı. Sadece bir tarih ve bir ortak.

Ve tablo burada tamamlanıyor. Ev sahibi, dronelarla savunulan bir ülkenin cumhurbaşkanını kabul ettiği gün, üçüncü bir tarafla drone üretmeye başlayacağını açıklıyor; konuğuyla askeri işbirliği sorulduğunda ise bunun konuşulmadığını söylüyor - „bu zamanlarda değil”. Savaş bitince, diyor, o başka mesele.

Sırbistan Rusya'ya yaptırım uygulamadı, tuhaf bir yoldan doğu cephesinde biten mühimmat gönderiyor, şimdi de Sırbistan Sarayı'nda Ukrayna cumhurbaşkanını ağırlıyor. Buna denge deniyorsa, elleri dolu bir dengedir.

Geriye kalan soru, Vuçiç'in Brüksel konusunda haklı olup olmadığı değil. Soru şu: onun analizinden kim kazanıyor. Avrupa kapısında en uzun bekleyen adam, diğerlerine kapının nasılsa açılmadığını anlatıyorsa, bu hem bir öngörü hem de bir mazerettir.