Lideri i LSDM-së, Venko Filipçe, nuk zgjodhi fjalë të buta. Qeverinë e quajti „të korruptuar" dhe e akuzoi se e drejton vendin në drejtim të gabuar - se e ngarkon me borxhe pa një plan të qartë dhe përpiqet të mbijetojë përmes populizmit, nacionalizmit dhe manipulimeve. Gjuhë e ashpër, por edhe e pritshme - i tillë është ritmi i politikës maqedonase, ku çdo opozitë flet për pushtet të korruptuar, ndërsa çdo pushtet për opozitë të paaftë.

Problemi me deklarata të tilla nuk është nëse janë të sakta apo jo - shpesh kanë një kokërr të vërtete - por se bëhen zhurmë e bardhë. Kur „qeveria e korruptuar" përsëritet çdo ditë nga çdo foltore, fjala ngadalë e humb peshën. Ndërsa qytetari, të cilit realisht i intereson nëse ka punë, nëse qeraja ia përpin pagën dhe nëse spitali funksionon, mbetet me edhe një konferencë për shtyp plot etiketa dhe bosh nga zgjidhjet.

Këtu fshihet paradoksi ballkanik. Akuzat për korrupsion fluturojnë në të gjitha anët, por rrallë kush përfundon para gjyqit, e edhe më rrallë pas hekurave. Çdo parti e akuzon tjetrën, ndërsa sistemi që duhej t'i verifikonte ato akuza - zakonisht hesht. A ka Filipçe prova konkrete apo vetëm retorikë para kamerave, do ta tregojë koha, por përvoja e deritanishme nuk zgjon optimizëm të madh.

Pyetja që ia vlen të shtrohet nuk është nëse pushteti është i korruptuar - kjo është një tezë e lehtë për çdo opozitë. Pyetja është pse, pavarësisht cila parti është në pushtet, qytetarët gjithmonë kanë ndjesinë se gjërat funksionojnë për dikë tjetër, jo për ta. Kjo nuk është problem i një qeverie, por i një sistemi që prej dekadash i ndërron ngjyrat, por jo edhe shprehitë.