Лидерот на СДСМ, Венко Филипче, не бираше меки зборови. Владата ја нарече „корумпирана” и обвини дека државата ја води во погрешна насока – дека ја задолжува без јасен план и се обидува да опстои преку популизам, национализам и манипулации. Оштар јазик, но и очекуван – таков е ритамот на македонската политика, каде секоја опозиција зборува за корумпирана власт, а секоја власт за неспособна опозиција.

Проблемот со ваквите изјави не е дали се точни или не – често има зрно вистина во нив – туку што стануваат бел шум. Кога „корумпирана влада” се повторува секој ден од секоја говорница, зборот полека ја губи тежината. А граѓанинот, кому реално му е важно дали има работа, дали киријата ја стигнува платата и дали болницата функционира, останува со уште една прес-конференција полна етикети, а празна од решенија.

Тука се крие балканскиот парадокс. Обвинувањата за корупција летаат на сите страни, но ретко некој завршува пред суд, а уште поретко зад решетки. Секоја партија ја обвинува другата, а системот што требало да ги провери тие обвиненија – обично молчи. Дали Филипче има конкретни докази или само реторика пред камерите, ќе покаже времето, но досегашното искуство не буди голем оптимизам.

Прашањето што вреди да се постави не е дали власта е корумпирана – тоа е лесна теза за секоја опозиција. Прашањето е зошто, без разлика која партија е на власт, граѓаните секогаш имаат чувство дека нештата функционираат за некој друг, не за нив. Тоа не е проблем на една влада, туку на систем што со децении ги менува боите, но не и навиките.