Skip to content

Stojançe Jovanovski mori 12 vjet burg për vdekjen e Ivanës dhe Katjas - maksimumi ligjor që ndoshta është më pak nga çfarë duhej

1 min. lexim
Shpërndaj

12 vjet burg. Është dënimi maksimal që Gjykata Themelore Penale në Shkup mund të jepte. Stojançe Jovanovski, që më 2 mars 2026, pas rrahjeve dhe fyerjeve të gjata, e shtyu gruan e tij Ivana Stojanoska të hidhej nga ballkoni në Karposh 4 së bashku me vajzën gjashtëvjeçare Katja, e mori këtë dënim. Ivana dhe Katja nuk mbijetuan.

Gjyqtari Ivica Stefanovski e shpalli Jovanovskin fajtor në të tri pikat: lëndim trupor si vepër e vazhduar e dhunës në familje (5 vjet), rrezikim i sigurisë (3 vjet), dhe shtytje dhe ndihmë në vetëvrasje (5 vjet). Shuma - 12 vjet. Maksimumi ligjor.

Prokurorja Adela Bojçeviq hapi një dilemë që parlamenti duhet ta zgjidhë: a duhet që dënimi maksimal për lëndim trupor si pasojë e dhunës në familje dhe për shtytje në vetëvrasje të jetë i njëjtë? Kur dhuna e burrit që e çon një grua me fëmijë në vdekje sjell pesë vjet - po aq sa lëndimi pa pasojë vdekjeprurëse - kjo është mangësi e një sistemi juridik që nuk e kupton peshën e dhunës në familje.

Detajet e aktgjykimit janë të dhimbshme. Jovanovski e goditi Ivanën disa herë, e mbyti, e fyu. E kërcënoi: „Do të të nxjerr nga banesa, do të të vras, do të ta marr Katjan." Këtë e bënte para Katjas gjashtëvjeçare. E bënte në automjetin e Martin Sazdovit, që i çoi nëpër disa lokacione në Shkup para se të arrinin te banesa.

Stojançe erdhi në shqiptimin e dënimit i vetëm - pa familje, pa miq, pa mbështetje. E pamë në sallë - fytyrë e qetë. Madje edhe një buzëqeshje, sikur të gëzohej me përfundimin. Familja e Ivanës humbi vajzën dhe mbesën; ai do të kalojë 12 vjet në burg. Nuk ka ekuilibër.

Për Ballkanin ky nuk është rast i izoluar. Maqedonia po përballet me dhunë në familje që nuk denoncohet, nuk zgjidhet, nuk dënohet derisa të bëhet sensacion mediatik. Veles, Koçanë, Staro Nagoriçanë - muajt e fundit kanë treguar edhe histori të tilla. Institucionet që duhet të mbrojnë gratë reagojnë vetëm pas triazhës, kur është tepër vonë. Pyetja që gjykata nuk i përgjigjet: sa kohë kaloi para 2 marsit, gjatë së cilës Ivana ndoshta kërkoi ndihmë - dhe nuk e mori?

Aktgjykimi është fillim, jo fund. Gratë në Ballkan duhet të kërkojnë më shumë se 12 vjet për jetët e tyre - duke nisur nga supozimi se maksimumi ligjor është i vogël, dhe duke përfunduar te partitë që kanë fuqinë ta ndryshojnë, por nuk duan.