Vera në Maqedoni gjithnjë e më shpesh nuk fillon me kalendarin, por me tym në horizont. Për një ditë pjesa lindore e vendit u dogj në disa vende njëherësh, dhe pamja u bë e njohur deri në siklet: sipërfaqe të thata, erë dhe zjarr që vrapon më shpejt se çdo automjet zjarrfikës.

Sipas Qendrës për Menaxhimin e Krizave, deri pasdite u regjistruan tre zjarre aktive në hapësirë të hapur - pranë fshatit të Probishtipit Neokazi, në zonën qendrore urbane „Isar" në Shtip, dhe pranë fshatit Novoselani në komunën Çeshinovë-Obleshevë. Zjarri në Shtip ishte veçanërisht shqetësues pikërisht sepse shpërtheu në pjesën qendrore të qytetit. Ekipet zjarrfikëse u dërguan në të tri vendet.

Por dëmi i vërtetë tashmë ishte shkaktuar një ditë më parë. Zjarri i madh që tërbohej në arat e fshatrave të Probishtipit Neokazi, Buçishtë dhe Ratavicë dogji pemishte, kultura drithërash, vreshta, bletore dhe një shtëpi. Kjo nuk është „vegjetacion i ulët" dhe statistikë - këta janë njerëz puna vjetore e të cilëve u zhduk për pak orë, pa asnjë garanci se dikush do t'ua kompensojë.

Dhe këtu vjen pyetja që përsëritet çdo verë pa përgjigje. Zjarret nuk janë befasi - çdo ditë e thatë dhe çdo parashikim moti i paralajmëron. Atëherë pse çdo vit sistemi reagon sikur e zuri diçka e re? Ku janë brezat parandalues kundër zjarrit, pastrimi i terrenit, monitorimi i arave të rrezikuara para, e jo pasi të marrin flakë?

Brishtësia e sigurisë verore nuk është fatkeqësi natyrore - ajo është zgjedhje. Natyra vetëm pret një ditë të thatë dhe pak erë. Gjithçka tjetër - gatishmëria, parandalimi, shpejtësia e reagimit - varet nga ne. Dhe derisa kjo të mos merret seriozisht, çdo verë do të sjellë të njëjtin tym dhe të njëjtat vreshta të djegura, me emra të ndryshëm fshatrash.