Makedonya'da yaz giderek daha sık takvimle değil, ufuktaki dumanla başlıyor. Bir günde ülkenin doğusu aynı anda birkaç yerde yandı ve bu görüntü rahatsız edecek kadar tanıdık hale geldi: kurumuş araziler, rüzgâr ve her itfaiye aracından daha hızlı koşan bir ateş.

Kriz Yönetim Merkezi'ne göre, öğleden sonraya kadar açık alanda üç aktif yangın kaydedildi - Probiştip'in Neokazi köyü yakınında, Iştip'teki „Isar" merkezi kentsel bölgesinde ve Çeşinovo-Obleşevo belediyesindeki Novoselani köyü yakınında. Iştip'teki yangın, tam da kentin merkezinde çıktığı için özellikle endişe vericiydi. İtfaiye ekipleri üç noktaya da sevk edildi.

Ama asıl hasar bir gün önce zaten verilmişti. Probiştip'in Neokazi, Buçişte ve Ratavica köylerinin arazilerinde kuduran büyük yangın; meyve bahçelerini, tahıl ekinlerini, bağları, arı kovanlarını ve bir evi yaktı. Bu „alçak bitki örtüsü" ve istatistik değil - bunlar, bir yıllık tüm emeği birkaç saatte yok olan ve kimsenin bunu telafi edeceğine dair hiçbir garantisi olmayan insanlar.

Ve işte her yaz cevapsız tekrarlanan soru burada geliyor. Yangınlar sürpriz değil - her kuru gün ve her hava tahmini onları haber veriyor. Peki sistem neden her yıl yeni bir şey onu yakalamış gibi tepki veriyor? Önleyici yangın şeritleri, arazinin temizlenmesi, riskli arazilerin alevlenmeden önce - sonrasında değil - izlenmesi nerede?

Yaz güvenliğinin kırılganlığı doğal bir afet değil - bir tercihtir. Doğa yalnızca kuru bir gün ve biraz rüzgâr bekler. Geri kalan her şey - hazırlık, önleme, tepki hızı - bize bağlıdır. Ve bu ciddiye alınmadıkça, her yaz aynı dumanı ve aynı yanmış bağları, yalnızca farklı köy adlarıyla getirecek.