İki ayda iki düğün, iki ülkede, aynı çift için. İspanyol manken Rocío Crusset ile Amerikalı finansçı Charlie Shine 30 Mayıs'ta New York'ta evlendi; 24 Temmuz'da ise yeniden gelin ve damat giyindiler - bu kez Ibiza'da, Amerika'ya gelemeyen dostlar için. Bu format bizde uzun bir geleneğe ve başka bir ada sahip: yaşadığın yerde düğün, bir de memlekette ikincisi.

Mekân, Akdeniz manzaralı deniz kıyısında bir mülktü. Gelin, Mary-Kate Olsen tarafından ölçüye göre yapılmış bir The Row parçası giydi. Ama asıl ayrıntılı bakılmaya değer olan, kutlamanın kendi tasarımı; çünkü aynı mekân iki bambaşka yer gibi görünecek şekilde kurgulanmıştı - biri gündüz ışığı için, diğeri gece için.

Gündüz versiyonu peyzaja bağlıydı: kelebekler, doğal tonlar, kırsal detaylar. Kelebekler bütün dekorun ana ipliğiydi; palmiyeler arasında, çalılıklarda ve bahçenin farklı yerlerinde beliriyordu. Renk ve desenlerine bakılırsa büyük olasılıkla monark kelebekleriydi - yeni başlangıçlarla, yolculukla, dayanıklılıkla ve dönüşümle ilişkilendirilen bir tür. Mesajı okumak isteyen herkes onu önünde yüz kez buldu.

Kurulumun merkezinde peynirler ve tuzlu mezelerle dolu bir masa vardı - yalın ve iyi uygulanmış. Büyük bir ahşap yüzeyde farklı peynir çeşitleri, kurutulmuş et ürünleri, evde pişmiş ekmek, meyve ve küçük atıştırmalıklar duruyordu. Büyük bir peynir tekeri, bazı ahşap tahtaları yükseltmek için kaide görevi görüyordu. Etrafta sarımsak örgüleri, kurutulmuş biberler, üzüm ve domates asılıydı; kurgunun üst kısmında ise aşağı çevrilmiş kuru çiçek buketleri. Bu tanıdık geliyorsa, her Balkan sofrasının ezbere bildiği şeye yakın olduğu için - yalnızca bunu meslek edinmiş biri tarafından dizilmiş.

Bitkilerin arasında, bahçeyi yansıtan ve açıya göre neredeyse tümüyle kaybolur gibi görünen birkaç aynalı sütun duruyordu. Aynalar genelde düşünmeyle, kimlikle ve kat edilen yolla ilişkilendirilir - düğünde tek bir yazılı tabela olmadan işleyen bir gönderme.

Palet yeşil, kahverengi ve beyazdı. Yeşil ağaçlardaydı, çimende, seçilen çiçeklerde ve bazı sandalye ile koltuklarda. Kahverengi ahşapta, masalarda ve tahtalarda. Beyaz ise ağırlıkla mobilya ve tekstille girdi. Üç renk, tek bir ek karar yok.

Sonra gece indi ve her şey değişti. Neon tonlar dekoru ele geçirdi - pembe, mor, kırmızı ve mavi, farklı ışık oyunlarıyla mekânda dolaştı; geometrik siluetler peyzajın üzerine çizildi, küçük yansımalar palmiyelerin gövde ve yapraklarını boyadı. Havuz, suyun üstüne çizilen projeksiyonlarla sahnenin parçası oldu; deniz kızlarını ve aralarında ahtapotların da bulunduğu deniz canlılarını andıran görüntüler.

Yani sarımsak örgülü kırsal sofradan havuzun üstündeki neon ahtapot projeksiyonuna, aynı bahçede, aynı gün. Bu kararsızlık değil - gündüz ve gece düğününün iki ayrı etkinlik olması yönünde bilinçli bir karar; ki hiçbir konuk hangi versiyonu daha çok beğendiğini seçmek zorunda kalmasın.