Vikola Tomoviç 2012'den beri Gazivode yakınındaki yazlığında yaşıyor. Bugünden itibaren ekskavatörler kapısında. „Başka evim yok”, diyor adam - ve dört kelimeye sığdırılmış bütün hikâye bu.

Hikâye, „Ibar-Lepenac” şirketinin Sırpların mülkiyetindeki bir düzine yazlığı yıkmaya başladığı Zubin Potok yakınlarındaki Gazivode gölünün kıyısından geliyor. Tomoviç 3 Temmuz'da yıkım kararı aldı. Bundan önce, polisin ona mülkünün yıkılmayacağına dair sözlü güvence verdiğini söylüyor. Sözlü - yani ne kâğıt üzerinde, ne imzayla, ne de ertesi gün bir değeri olan bir garantiyle.

„Veton Elshani'den yıkmayacaklarına dair sözlü güvence aldım”, diye anlatıyor Tomoviç. Mülkü koruyan hiçbir yazılı belgesi yoktu. Arsanın daha önce „Srbija šume” devlet işletmesinin mülkiyetinde olduğunu ve arazinin kullanım hakkına dair belgelere sahip olduğunu iddia ediyor - kendisine göre yetkililerin tanımayı reddettiği belgeler.

„Eğer üç arlık toprağın gaspçısıysam, o zaman yıksınlar. Ben yine de burada kalacağım. Başka gidecek yerim yok. Sahip olduğum her şey bu”, diyor. Mülteci olan, bir kez zaten bir evini kaybetmiş bir adam, şimdi ikincisinin gözleri önünde yıkılışını izliyor. Bu konuda kimlerle konuştu? Yakın zamanda geçen uluslararası temsilcilerle - hep „geçen”, ama yıkım kararlarının yine de geldiği o aynı temsilcilerle.

Bu, jeopolitik, cepheler ve büyük güçler üzerine bir hikâye değil. Bu, üç arlık toprak ve bir çatı üzerine bir hikâye. Ama tam da böyle hikâyeler, kurumların altlarındaki insanlara karşı gerçek tavrını çiziyor - kurumun adı ister Priştine, ister Belgrad, ister Üsküp olsun. Güvence sözlü, yıkım kararı ise kâğıt üzerinde olduğunda, Balkanlardaki herkes bu ikisinden hangisinin daha ağır bastığını bilir.