Kötü akşamlar vardır, bir de Chet Holmgren'in San Antonio'ya karşı Batı Konferansı finalinin yedinci, belirleyici maçında yaptığı (ya da daha doğrusu, yapmadığı) şey vardır. Oklahoma City Thunder'ın pivotu NBA play-off tarihine geçti - ama adının yanında istemeyeceğin türden.

Holmgren, bir yedinci maçta 30 dakikadan fazla oynayıp potaya en fazla iki şut atan NBA play-off tarihindeki ilk oyuncu oldu. Daha da inanılmazı - parkedeki son 31 dakikasında tek bir şut bile atmadı. Iskalanmış bir şut değil. Tek bir şut bile değil. Sezonun en önemli maçında otuz bir dakika, ve deneme istatistiği sıfırda duruyor.

Yedi maçlık serinin tamamında Holmgren'in rakamları, bir lider oyuncununki gibi zar zor okunuyor: 29,8 dakika ortalamayla 10,7 sayı, 7,1 ribaund, 1 asist ve 1,1 blok. Thunder'ın çok daha fazlasını beklediği bir oyuncu için bu, unutulması gereken bir seri.

Oklahoma'nın üzerinde asılı kalan soru, Holmgren'in yetenekli olup olmadığı değil - bunu kimse tartışmıyor. Soru şu: sorumluluk alma anı geldiğinde, genç bir pivotun kafasından ne geçiyor, topu istemek yerine gölgeye çekiliyorsa. San Antonio ve Victor Wembanyama finale yükseldi; Holmgren ise kendisini uzun süre anlatacak bir istatistikle kaldı.

Yetenek seni yedinci maça taşır. Oraya vardığında ne yapacağına karakter karar verir. Holmgren'in, ikisinden hangisinin eksik olduğunu düşünmek için bir yazı var.