Kur do t'i dëgjosh fjalët „princi i Monakos", mendja menjëherë kërcen në Rivierën Lazurike, kazinotë dhe pallatet e holla në shpatin mbi Mesdhe. Çfarë dihet pak: origjina e parë e vërtetë e dinastisë Grimaldi nuk është në Monako, por në Itali. Ceva në Piemont dhe Millesimo në Liguria janë dy qytezat italiane që gjenetikisht, historikisht dhe politikisht i mbajnë të gjitha hallkat e familjes që sot udhëheq një nga mbretëritë më të vogla evropiane.

Lidhja u zyrtarizua në vitin 1503, kur Sestarine Grimaldi, vajza e Lambert Grimaldit (zot i Monakos), u martua me Charles Gareso, markizin e Cevës. Që atëherë në teatrin Marenco në Ceva ekziston një pllakë që konfirmon se kjo qytezë e vogël është pjesë zyrtare e rrjetit historik të Shtëpisë Grimaldi. Aleanca u kthye në pakt gjaku në vitin 1528, kur dy familjet u bashkuan nën emrin Ceva-Grimaldi. Princi Albert dhe familja e tij i kanë vizituar dy qytezat institucionalisht disa herë - sinjal se Monakoja edhe sot e nderon tokën ku gjenden rrënjët e saj.

Ceva ndodhet në një kalim strategjik midis Piemontit dhe Ligurisë, hyrjes në luginën e Tanaros. Kjo është arsyeja pse një qytezë e vogël ishte e rëndësishme gjithë mesjetën. Ishte markizat i pavarur që nga rreth viti 1142, me monedhë të vetën. Kur në gjysmën e parë të shekullit të 16-të u aneksua nga Dukati i Savojës, kjo e siguroi vendin e saj në politikën evropiane. Lumi Tanaro dhe degët e tij e bëjnë rajonin biodivers - dhe që andej, gastronomikisht, në majë.

Sot Ceva njihet për dy gjëra: djathin që historiani romak Plini Plaku tashmë e ka lavdëruar si „caseo cebanum", dhe tartufët. Pazari i tartufëve në Ceva është një nga më të rëndësishmit në Itali, dhe qyteza që nga viti 1960 mban titullin jozyrtar „Kryeqyteti i kërpudhave". Nëse të duhet të shohësh diçka konkrete: kalaja Forte di Ceva që i rezistoi ushtrive napoleonike, kisha e Shën Marisë së Asuntës nga fillimi i shekullit të 17-të, portikët mesjetarë, dhe stolja e madhe e verdhë e Big Bench Community Project nga ku ke panoramë të gjithë qytezës.

Millesimo është histori më vete - i përfshirë në listën e fshatrave më të bukur të Italisë. Shtrihet në bregun e djathtë të lumit Bormida, i rrethuar me pyje të dendura, dhe kjo është toka ku gjuetarët e tartufëve vijnë çdo sezon. Pjesërisht ndodhet në parkun natyror Bric Tana. Themeluar në vitin 1206, kur Henriku II Del Carretto e rrethoi fshatin dhe pallatin lokal me një mur që mbahet mend edhe sot.

Pallati i Del Carretto-s sot është qendra e qendrës së vjetër të qytetit, me ekspozita dhe koncerte muzike klasike. Këtu është edhe ura mesjetare e fortifikuar me kullë mbrojtëse me dhëmbëzime gibeline - një nga vendet më të fotografuar të Ligurisë. Në një hap larg është muzeu napoleonik në Vilën Scarzella, si dhe dy kisha mesjetare - „Shën Maria Extra Muros" me afreske të ruajtura nga shekulli i 12-të dhe „Vizita e Hyjlindëses dhe Shën Antoni" nga viti 1467. Për lexuesit ballkanikë që duan të zbarkojnë në veriun italian pa masat e turistëve: ky është alternativa e Piemontit. I njëjti ushqim, e njëjta arkitekturë, zero autobusë nga Gjermania.