Vala e të nxehtit ka hapur plagët e vjetra të furnizimit me ujë. Koçani është para vendosjes së kufizimeve të ujit, pasi konsumi u më se dyfishua - nga 23 të zakonshme në plot 53 litra në sekondë. Komuna paralajmëron: nëse nuk ulet, që nesër vijnë kufizime.

Arsyeja nuk është mister. Një pjesë e madhe e ujit të pijshëm përfundon në ujitjen e lëndinave, kopshteve dhe sipërfaqeve bujqësore, në larjen e oborreve dhe sipërfaqeve betoni. Të prekura janë lagjet Orizari, Grdovci, Podlogu i Epërm dhe i Poshtëm, Trkanje dhe Mojanec. Zonat më të larta tashmë përballen me një mungesë serioze, dhe nëse vazhdon kështu, vjen radha edhe e lagjeve të tjera.

Këtu qëndron një problem më i vjetër që kufizimet vetëm e fshehin. Uji i pijshëm që rrjedh nga zorra mbi lëndinë është simptomë edhe e zakonit edhe e infrastrukturës - e një sistemi që nuk ka as kapacitet të mjaftueshëm as kontroll kur godet vapa. Më e lehtë është të vendoset një kufizim për qytetarët sesa të zgjidhet pse çdo verë përsëritet e njëjta histori.

A është problemi te qytetarët e pakujdesshëm apo te menaxhimi i ujësjellësit? Ndoshta te të dyja. Por kur përgjigja ndaj çdo krize është „kurseni ujin", e jo „rregulloni sistemin", atëherë qytetarët paguajnë për lëshime që nuk janë të tyret. Vapa do të kalojë; pyetja se kush vërtet kujdeset për ujin mbetet.