Spanjolli që drejton ushqimin e Mesit: shumë sportistë hanë shumë pak, ndërsa këshilla më e rëndësishme është të ndalosh së ndjekuri profilet për ushqim

Leo Mesi këtë javë në Oviedo mori çmimin „Princesha e Asturias“ për sport, në edicionin e 46-të të çmimeve në teatrin „Campoamor“. Ceremoninë e la më herët, sepse të shtunën ekipi i tij luan kundër New York Red Bulls në Nju Jork. Pas karrierës që as në moshën 39-vjeçare nuk ndalet qëndron edhe një njeri për të cilin publiku i gjerë pothuajse nuk di: nutricionisti spanjoll Ismael Galancho, të cilit Mesi ia ka besuar ushqimin e tij.

Mesazhi i tij i parë do ta befasojë këdo që mendon se sportistët e nivelit të lartë jetojnë me sallatë dhe ujë. Shumë prej tyre, thotë ai, marrin shumë pak energji, ndërsa u nevojiten mjaftueshëm karbohidrate të shpejta. Sportistin e krahason me një bolid të Formulës 1: në start duhet të dalë me rezervuar plot. Prandaj glikogjeni, rezerva energjetike e muskujve, mbushet edhe para edhe pas ndeshjes.

Yndyrnat dhe proteinat kanë punën e tyre. Acidet yndyrore omega-3 dhe omega-6 ndihmojnë që inflamacioni të mbahet nën kontroll, ndërsa proteinat riparojnë indet e dëmtuara. Asgjë revolucionare - por kur e thotë njeriu që drejton ushqimin e Mesit, tingëllon më bindës se çdo reklamë për suplemente.

Shtylla e dytë është sheqeri në gjak. Galancho rekomandon që ai të mbahet relativisht i qëndrueshëm, pa kërcime të mëdha, dhe ofron tri zakone: përparësi ushqimit të papërpunuar të pasur me fibra, sasi e konsiderueshme proteine në çdo vakt dhe perime në shumicën e vakteve. Kur nuk ka kohë, zgjidhja është gatimi paraprakisht për disa ditë dhe produkte të gatshme më të mençura: sallata të paketuara, bishtajore nga kanaçja, peshk në vaj ulliri ekstra të virgjër. Sidomos në rrugë.

Ujin e doza pa dramë: të paktën dy deri në dy litra e gjysmë në ditë, pa obsesion. Te sportistët që humbasin shumë djersë dhe minerale shton edhe elektrolite.

Pjesa më interesante është lista e miteve që i thyen: bindja se secili di për ushqimin, ndarja e ushqimit në „për të shëndoshur“ dhe „për të dobësuar“, demonizimi i ushqimeve të veçanta, frika nga karbohidratet, mosbesimi ndaj frutave dhe mbivlerësimi i proteinës. Pjesa më e madhe e kësaj është përmbajtje e përditshme e rrjeteve sociale - dhe prandaj këshilla e tij e fundit është më e mprehta.

Ndalo së ndjekuri profilet për ushqim dhe puno disa muaj me një nutricionist të vërtetë. Në kohën kur ushqimi shitet në video pesëmbëdhjetë sekondëshe, kjo është pothuajse këshillë rebele. Kush do të ishte gati ta dëgjonte?