Ndërsa politikanët bëjnë luftëra, faturën sërish e paguajnë qytetarët e thjeshtë.

Çmimi i naftës „Brent“, që para përshkallëzimit të konfliktit mes SHBA-së dhe Iranit lëvizte rreth 62 dollarë për fuçi, këto ditë arriti rreth 85 dollarë. Kjo është një rritje prej gati 37% për vetëm disa javë.

Kjo nuk do të thotë se të gjitha produktet do të shtrenjtohen menjëherë me 37 për qind, por do të thotë se pothuajse çdo produkt dhe çdo shërbim do të përballet me presion shtesë mbi çmimin. Nafta është shtylla e ekonomisë globale - nga transporti i ushqimit, lëndëve të para dhe barnave, deri te prodhimi i plastikës, materialeve ndërtimore dhe praktikisht çdo industrie.

Kur shtrenjtohet karburanti, rriten shpenzimet e transportit. Kur shtrenjtohet transporti, rriten shpenzimet e prodhuesve. Dhe kur ato shpenzime i kalojnë konsumatorit të fundit, çmimet nëpër dyqane sërish shkojnë lart. Një aritmetikë ballkanike që këtu e dimë përmendësh.

Problem shtesë është se tregu nuk reagon vetëm ndaj gjendjes së tanishme, por edhe ndaj frikës nga ajo që vjen. Nëse konflikti vazhdon dhe vjen deri te çrregullime më të mëdha në furnizim përmes Ngushticës së Hormuzit, nëpër të cilën kalon një pjesë e konsiderueshme e tregtisë botërore me naftë, çmimet mund të rriten edhe më shumë.

Në të njëjtën kohë, nëse rezervat fillojnë të pakësohen më shpejt sesa mund të plotësohen, ndërsa dërgesat kufizohen, kjo mund të krijojë presion edhe më të madh mbi çmimet. Analistët paralajmërojnë se, nëse konflikti thellohet, çmimi i fuçisë mund të ngjitet edhe mbi 100 dollarë.

Në fund, luftërat nuk i ndiejnë vetëm vendet që janë në konflikt. I ndien secili që mbush karburant, blen bukë, paguan transportin, ndërton shtëpi ose prodhon çfarëdo produkti.

Historia tregon një rregull që rrallë ndryshon - kur rritet çmimi i naftës, pothuajse askush nuk mbetet i imunizuar ndaj pasojave.