Bjanka Xhager u martua me pantallona në 1971, e Joko Ono me fustan të shkurtër dhe atlete: nuset e rokut që nuk kërkuan leje

Bjanka Xhager u martua me pantallona. Maj 1971, Sen Trope, kostum dypjesësh i „Iv Sen Loranit“ në ngjyrë fildishi, karficë në formë trëndafili rozë dhe kapelë e gjerë me lule dhe vel të inkorporuar. Asnjë fustan i bardhë, asnjë bisht. Pesëdhjetë e pesë vjet më vonë kjo ende duket më bashkëkohore se gjysma e ofertave të sotme të dasmave.

Joko Ono bëri diçka të ngjashme dy vjet më parë. Më 20 mars 1969 në Gjibraltar, kur u martua me Xhon Lenonin, veshi një fustan të shkurtër të bardhë mbi gju me fund të palosur, syze të mëdha të zeza të rrumbullakëta, çorape, këpucë prej pëlhure dhe kapelë vere. Kjo është veshje aeroporti, jo dasme - çka ishte pikërisht thelbi.

Linda Mekartni shkoi edhe më larg nga konventa: më 12 mars 1969 në Londër u martua me Pol Mekartnin me një pallto leshi ngjyrë të verdhë të çelur deri te gjunjët, me fustan bezhë poshtë dhe këpucë me takë katrore. Pa grim që të vlejë për t'u përmendur. Muzikanti më i famshëm i planetit po martohej, ndërsa nusja dukej sikur po shkonte në një takim.

Jo të gjitha donin të thyenin traditën. Prisila Prisli, më 1 maj 1967 në një apartament të hotelit „Aladin“ në Las Vegas, veshi një fustan me siluetë të gjerë me perla dhe kristale në shpatulla e mëngë - i blerë në një qendër tregtare - dhe një vel prej një metri me diademë. Fustani ishte konvencional; dasma në Las Vegas nuk ishte.

Peti Bojd, më 21 janar 1966 në Sari, u martua me Xhorxh Harisonin me një fustan të shkurtër me vija horizontale, me mëngë voluminoze, çorape të bardha, këpucë me lidhëse dhe fjongo në flokë. Peti Hansen, më 18 dhjetor 1983 në Kabo San Lukas, zgjodhi fustanin më tetëdhjetësh të mundshëm për Kit Riçardsin - prerje princeshe me dekolte në formë zemre dhe mëngë të fryra.

Xho Hauard vetë ia dizajnoi fustanin për martesën me Roni Vudin më 2 janar 1985 në Bakingemshir: saten dhe dantellë, siluetë sirene, mëngë të gjata, nyjë anash fundit. Më vonë u shit në ankand. Mendi Smith, më 5 qershor 1989 në Londër, u martua me Bill Uajmanin me zgjedhjen më teatrale nga të gjitha - dantellë mbi siluetë princeshe, dekolte bardo, kristale, fjongo rozë dhe një vel të stërmadh.

Imani e mbylli rrethin. Më 6 qershor 1992 në Firence, për Dejvid Bouin, veshi një fustan të shndritshëm mëndafshi të „Herve Lezhesë“ me siluetë të ngushtë, dekolte në formë të shkronjës V dhe bisht modest. Dorashka të gjata, vathë me perla, flokë gjysmë të mbledhur, buqetë zambakësh.

Ajo që i lidh të gjitha këto nuse nuk është rebelimi për hir të rebelimit. Ato thjesht veshën diçka që u ngjante atyre, në një kohë kur kjo nuk ishte opsion - ndërsa biznesi i dasmave qëkur ka mësuar mirë ta shesë pikërisht atë „zgjedhje personale“ si kategori të veçantë, më të shtrenjtë.