Flokët e hollë kanë një armik të përjetshëm: volumin, ose më saktë mungesën e tij. Dhe vera e përkeqëson gjendjen - nxehtësia, lagështia, uji nga deti e pishina i ulin flokët edhe më shumë. Zgjidhja, thonë parukierët, nuk është te edhe një sprej që premton mrekulli, por te një prerje që punon me flokun e hollë në vend se kundër tij.

Shtresa në vendin e duhur, jo kudo

Çelësi janë shtresat e vendosura me kujdes. Kur janë të shpërndara si duhet, krijojnë një ndjesi dendësie dhe lëvizjeje që nga vetë rrënja. Shtresat e brendshme te flokët më të gjatë japin lehtësi pa sakrifikuar gjatësinë, ndërsa shtresat e përqendruara rreth fytyrës e kornizojnë dhe shtojnë dinamikë. Përkundrazi, një prerje e drejtë pa shtresa, ku të gjitha majat janë në të njëjtën lartësi, krijon iluzionin e flokëve më të dendur pikërisht sepse asgjë nuk hollohet.

Bob dhe lob që punojnë për ty

Prerjet e shkurtra dhe të mesme janë një aleat i fuqishëm i flokut të hollë. Lobi asimetrik, ku pjesa e përparme është më e shkurtër se ajo e pasme, krijon një efekt shkallëzimi dhe më shumë trup. Bobi në formë zemre, me shtresa të buta që përkulen nga brenda, ruan dendësinë te majat. Këtu është edhe piksi i teksturuar, që me shtresa të vogla thekson teksturën natyrale dhe jep volum pa mundim.

Ballukja si truk për dendësi

Ballukja është një mjet i nënvlerësuar. Ballukja anësore që bie butë shton lëvizje nga rrënja dhe e thyen rrafshin, ndërsa ballukja e drejtë e plotë krijon iluzionin e dendësisë përpara dhe kornizon vështrimin. Një ndryshim i vogël, dhe të gjithë flokët duken më të mbushur. Për më guximtarët, versioni i shkurtër i „mulletit” të viteve tetëdhjetë ndërthur balluken, anët më të shkurtra dhe një zverk pak më të gjatë, gjë që i jep flokut të hollë teksturë e karakter.

Emëruesi i përbashkët i të gjitha këtyre prerjeve është i thjeshtë: më pak peshë atje ku flokët janë më të dobët, më shumë lëvizje atje ku duhet. Është e kundërta e asaj që industria zakonisht të shet - se problemi zgjidhet me një produkt, e jo me një prerje të mirë.