Millosh Pejatoviq donte të punonte si ndihmës-kamarier në Korçula. Në vend të një sezoni veror në Adriatik, mori një vendim dëbimi, shtatë ditë për t'u larguar vullnetarisht dhe një ndalim trevjeçar për hyrje në Kroaci. Arsyeja? Postime në Instagram.

Historia zhvillohet që nga fundi i vitit 2019, por pikën përfundimtare e vuri Gjykata Kushtetuese e Kroacisë vetëm tani, duke rrëzuar ankesën e tij. Ministria e Brendshme kroate e refuzoi kërkesën për leje pune pasi agjencia e sigurisë-inteligjencës SOA vlerësoi se ky shtetas serb përbën kërcënim për sigurinë kombëtare dhe rendin publik.

Sipas autoriteteve, Pejatoviqi kishte publikuar përmbajtje në Instagram nga pozita që i karakterizuan si „serbomëdha” - postime që, siç pohojnë, kërcënonin me dhunë kundër integritetit territorial dhe rendit kushtetues të Kroacisë dhe mund të dëmtonin marrëdhëniet ndëretnike.

Pejatoviqi u mbrojt se nuk është asnjë kërcënim sigurie dhe kundërshtoi ligjshmërinë e procedurës. Por argumenti i tij më i fortë nuk kishte të bënte me përmbajtjen e postimeve - por me diçka që çdo qytetar i Ballkanit duhet ta kuptojë: ai nuk kishte qasje te informacionet sekrete mbi bazën e të cilave u vlerësua si kërcënim. Si mbrohesh nga një provë që nuk guxon ta shohësh?

Prova sekrete dhe e drejta për mbrojtje

Gjykata Kushtetuese nuk u pajtua. Vendosi se organet administrative dhe gjykatat më të ulëta kishin bazë të mjaftueshme për vendimet e tyre, se Pejatoviqi ishte njohur me arsyetimin dhe kishte pasur mundësi të përgjigjej. Për qasjen e kufizuar te të dhënat sekrete të SOA-s, gjykata arriti në përfundimin se kjo nuk e cenoi të drejtën për një gjykim të drejtë - sepse gjykatat administrative i kishin shqyrtuar ato materiale dhe e kishin vërtetuar vendimin e ministrisë.

Me këtë, Gjykata Kushtetuese vërtetoi vendimet e mëparshme të Gjykatës Administrative në Split dhe të Gjykatës së Lartë Administrative. Ligjërisht - çështja është e mbyllur.

Por pyetja që mbetet është më e madhe se një kamarier dhe një sezon. Ku është kufiri mes mbrojtjes së shtetit dhe të drejtës së njeriut për të parë nga çfarë po mbrohet? Ballkani ka një përvojë të gjatë e të dhimbshme me shtete që dinë gjithçka për qytetarin, ndërsa qytetari nuk guxon të dijë asgjë për dosjet e tyre. Kur një shërbim sekret pohon se dikush është kërcënim, ndërsa prova mbetet nën çelës - mbi gjykatat bie një barrë e rëndë: të besojnë, apo të verifikojnë. Këtë herë zgjodhën të besojnë.