Sırbistan yeniden Avrupa Birliği'nin kapısını çalıyor, ama bu sefer ona içeriden bir darbe hazırlanıyor. Hollanda, hukukun üstünlüğü, yargı bağımsızlığı ve insan hakları konusundaki kaygılar nedeniyle yeni müzakere aşamasının - sözde "Küme 3"ün - açılmasını bloke etmeye hazırlanıyor. Ve her adım tüm 27 üyenin onayını gerektirdiğinden, birinin hayır demesi yeterli.

Nedenler havadan çekilmiş değil. Avrupa Komisyonu'nun gizli bir raporu, "sivil örgütler ve gazeteciler üzerindeki baskıya" ve reform isteyenlere karşı "karalama kampanyalarına" işaret ediyor. Büyük yolsuzluk davalarında da ilerleme yok - Novi Sad'daki tren istasyonu sundurmasının çökmesine ilişkin, 16 kişinin öldüğü soruşturma dahil. Bir de hukukçuların yargı bağımsızlığını zayıflattığını söylediği ocak ayı mevzuatı var.

Ve tabii ki, bir de Rusya var. Ukrayna ve Moldova resmi müzakereleri beklerken, Sırbistan Moskova ile yakın bağlarını sürdürüyor - Brüksel'in bir kısmının artık görmezden gelmek istemediği bir şey. Hollanda yalnız değil; bloke etmeyi en az iki üye ülke daha destekliyor.

Belgrad her zamanki söz dağarcığıyla karşılık veriyor. Dışişleri Bakanı Marko Gjuriç, "en son yasal ve kurumsal adımların hukukun üstünlüğünü güçlendirdiğini" savunuyor. Entegrasyon Bakanı Nemanja Staroviç, "Sırbistan'ın neredeyse beş yıldır bu noktada takılı kaldığından" yakındı. Avrupa kapısı önünde durmuş her hükümet bu cümleyi bilir - suç her zaman başkalarındadır, asla aynada değil.

Bütün bölge için bu tanıdık ve acı verici bir tablo. Balkanlar onlarca yıldır aynı bekleme odasında duruyor, kapı ise tamamen kapanmayacak kadar açılıyor sadece. Yüksek sesle nadiren sorduğumuz soru şu: sorun yalnızca koşulları değiştiren Brüksel'de mi, yoksa yetkililer başka kimin suçlu olduğunu ararken evde reformların kağıt üzerinde kalmasında da mı? Avrupa kanıt istiyor, açıklama değil - ve kanıt evde inşa edilir, basın bültenlerinde değil.