İtalya'da italyanların var olmadığını söylediği bir bölge var. "Molise var olmaz, direnir" - sokak sanatçısı Biancoshock'un Civitacampomarano köyündeki duvar yazısı böyle diyor. Bu öz-ironi Avrupa'nın gerçekten el değmemiş son köşelerinden birinin gayri resmi sembolü haline geldi. Roma'nın 230 kilometre uzağında, Lihtenştayn'dan bile daha az nüfuslu - ve imkansız görünen bir teklif: sadece oraya taşınmak için yılda 8.000 Euro'ya kadar.

Molise İtalya'nın ikinci en az nüfuslu bölgesi. Köyler on yıllardır boşalıyor ve yetkililer yeni sakinler için finansal teşviklerle trendi tersine çevirmeye karar verdiler. Mantık basit: birinin gelmesi için para ödemek, bir köyün ölmesini seyretmekten iyidir. Balkanlar bu modeli biliyor mu? Fark şu: İtalya para teklif ederken bizim belediyelerimiz söz veriyor.

Peki paradan başka neden Molise'ye gidilir? Tarih baş döndürücü. Saepinum'da dünyanın en iyi korunmuş Roma arkeoloji parklarından biri var - forumlar, bazilikalar, birinci yüzyıldan bir tiyatro. Koyunlar hâlâ iki bin yıl önce geçtikleri kapılardan geçiyor. İsernia'da "Homo aeserniensis" kalıntıları var - 700.000 yıldan eski. Agnone'da 1040'tan bu yana kesintisiz çalışan bir çan dökümhanesi var - aynı yöntem, aynı zanaat, yüzyıllar boyunca değişmeden.