Volodimir Zelenski cumartesi günü Belgrad'a geliyor - savaş başladığından bu yana bir Ukrayna cumhurbaşkanının Sırbistan'a ilk ikili ziyareti. Herkesin hemen sorduğu soru gündemden farklıydı: bu, Sırbistan'ın nihayet Rusya'ya karşı Avrupa yaptırımlarına katıldığı anlamına mı geliyor?

Aleksandar Vučić'in yanıtı özenle kurulmuştu. Sırbistan, dedi, kendi politikasını oluşturdu; tutumlarını dört yıl önce ortaya koydu, değiştirmedi ve değiştirmeyecek. Zelenski kendi sözünü söyleyecek. Cümle, hiçbir şey vaat etmeyecek ve hiçbir şeyi de doğrudan reddetmeyecek biçimde kurulmuş.

Üç konu ve eksik olan bir tanesi

Resmi gündemin üç maddesi var: her iki ülkenin Avrupa yolu ve ortak zorluklar, ekonomik işbirliği ve enerji. Bu üçünden üçüncüsü, tüm ziyareti ilginç kılan madde. Enerji, Sırbistan'ın taraf tutmama politikasının en pahalı olduğu ve en zor sürdürüldüğü yer.

Vučić, Batı bağlamında nadiren anılan bir şeyi de hatırlattı - Ukrayna'nın Kosova'yı hiçbir zaman tanımadığını ve düzenlediği konferanslara Priştine'den temsilcileri hiç davet etmediğini. Bu, Sırbistan'ın iç hesabında ufak bir ayrıntı değil. Bu ziyaretin, taviz gibi görünmeden içeride savunulabilmesinin nedeni budur.

Bizim için burada değerli olan mekanizmanın kendisi. Avrupa Birliği'ne girmek isteyen ama onun yaptırımlarını kabul etmek istemeyen bir devlet, bir noktada soruyu ertelemek yerine yanıtlamak zorundadır. Şimdiye dek erteleme işe yaradı. Soru, bir ziyaretin bir yanıtın yerini ne kadar tutabileceği.

Makedonya yaptırımları fazla tartışmadan uyguladı ve bu ona tek bir kapıyı daha hızlı açmadı. Sırbistan uygulamadı ve hâlâ müzakere ediyor. Her iki deneyimden de kimin daha akıllı olduğuna dair bir ders çıkmıyor - yalnızca koşulların sonuçları nadiren belirlediği çıkıyor. Kararı, kimin ne kadar ve kime gerekli olduğu veriyor.