Ekziston një veshje që e zgjidh llogarinë më të mërzitshme të mëngjesit - çfarë me çfarë - sepse nuk ka me çfarë. Kombinezoni është një copë e vetme. E vesh dhe je gati. Këtë sezon ai kthehet në dyqane si përgjigje ndaj kthimit në qytet, ndërsa çmimet lëvizin nga tridhjetë e pesë deri në pesëdhjetë e gjashtë euro.

Preja që përsëritet nëpër pothuajse të gjitha modelet është e njëjtë: këmbë e gjerë, bel i shtrënguar, dekolte e pastër dhe material që merr frymë. Kjo nuk është rastësi. Këmba e gjerë zgjat, beli i shtrënguar krijon një vijë që këmba e drejtë e fshin, ndërsa liri ose viskoza është i vetmi pëlhurë që i reziston tridhjetë gradëve në një zyrë pa klimë.

Mes modeleve ka një bombaço liri me vija për rreth dyzet euro, me shirit elastik në shpinë dhe lidhje rreth qafës. Ka një model bezhë fluid me dekolte të rrumbullakët dhe pa mëngë, më i liri në grup. Ka një kafe me jakë mao dhe rrip, më i shtrenjti nga të gjithë. Ka edhe një model asimetrik me një sup të zhveshur, në ngjyrë mustarde ose të kuqe.

Ajo që kombinezoni në të vërtetë shet nuk është preja, por mungesa e vendimit. Industria e modës me dekada na shet mundësinë e zgjedhjes, e pastaj arkëton për një produkt që zgjedhjen e heq. Kur një veshje zëvendëson dy pjesë të garderobës, kjo nuk është thjeshtësim - kjo është zhvendosje e shpenzimit.

Për lexuesin ballkanik këtu ka edhe një shtresë. Te ne kombinezoni gjatë ishte veshje pune, fjalë për fjalë: uniformë e mekanikut. Industria e modës e mori atë pre, e qepi në liri, e ngriti në dyzet euro dhe e ktheu si trend. Kjo nuk është keqpërdorim, kjo është pikërisht ajo që moda ka bërë gjithmonë. Vetëm vlen të dihet çfarë saktësisht blihet kur blihet.