Në vitin 1904 mbretëresha spanjolle Marija Kristina bleu shtatë karfica në formë lule nga trashëgimia e vjehrrës së sajë, mbretëresha Izabela e Dyta. Argjendari Ansorena i bëri një konstruksion prej argjendi për t'u mbathur si diademë, me komplet nga byzylykë, gjerdan, karficë dhe vathë. Në 1906 mbretëresha kompletin i dhuroi vajzës, infantës Marija Tereza, për kurorëzimin me princin Ferdinand të Bavarisë. Nga atëherë tiara nuk ka dalë nga familja dhe u bë nusërore: secila nuse e linjës e mbath një herë në jetë. Të shtunën, më 19 shtator, erdhi radha e Kristina Eskudero Markesit.

Dasma u mbajt në kapelën e Hasienda San Huan del Ornijo, një pronë në periferinë e Seviljes, dhe dhëndri është Hose San Martin. Nusja është vajza e Pedro Eskuderos dhe Mirta Markes de Bavieras, mbesa e Tesës të Bavarisë, kushërirë e dytë e mbretit Huan Karlos, të cilit Kristina i është e krishterë. Pra, nuk është dasmë mbretërore, por është dasmë e të krishterës të një mbreti, dhe në kokën e nuses qëndron një stoli që katër gjenerata e ruajnë pikërisht për këtë ditë. Të njëjtën tiarë më parë e mbathën kushërirat e sajë Sol dhe Viktorija Matosijan, dhe para tyre nëna dhe halla e sajë. Gjashtë lule nga diamantë dhe smeraldë, shpjegon David Rato, njohës i stolive mbretërore, dhe origjinali i ishte Izabelës të Dytë, mbretëreshës spanjolle të shekullit XIX.

Fustani ishte klasik dhe romantik: pjesa e sipërme e ngjitur, prerje në formë barke, mëngë të shkurtra të fryra dhe pjesa e poshtme nga shtresa të strukturuara, asimetrike pëlhure që dhanë volum dhe lëvizje. Buqeta, lule të egra në të bardhë dhe rozë me gjelbërim. Asgjë që konkurron me tiarën, dhe kjo dukshëm ishte qëllimi.

Gazetarja Teresa de la Sierva, e afërt me të dy familjet dhe mysafire në dasmë, shkroi se ishte „festë plot dashuri dhe emocion, por edhe shumë e zbavitshme“. Korin e siguroi Eskolania e Los Palasiosit, fëmijë nga katër deri shtatëmbëdhjetë vjeç të zgjedhur nga shkollat lokale. Një nga momentet më emotive erdhi kur një mysafir kendoi një këngë portugeze ndërsa nusja vallëzonte. Darka ishte në ambient të hapur, në tavolina të gjata me qirinj dhe shumë lule, me muzikë live deri në fund.

Lexuesi në Ballkan këtu do të njohë diçka të njohur. Jo smeraldët, por logjikën: stoli që nuk shitet, por dorëzohet, dhe dasmë ku ajo që mbath tregon nga ku vjen. Tek na ajo është ari i gjyshës ose këmisha e qëndisur që nxirret një herë. Tek ata, shtatë karfica nga 1904. Principi është i njëjti, vetëm banka është më e madhe.