Ndërsa qytetet anembanë botës luftojnë të jenë nikoqirë të Kampionatit Botëror, një kryetar disa vite më parë bëri diçka thuajse të padëgjuar - tha „jo". Ram Emanuel, kryetari i atëhershëm i Çikagos, në vitin 2018 e tërhoqi qytetin nga kandidatura për Botërorin 2026 me një shpjegim të thjeshtë: „Edhe me matematikën e shkollës fillore e di se llogaria nuk del."

Llogaria vërtet nuk dilte. FIFA priste fitime mbi 11 miliardë dollarë nga turneu, ndërsa qytetet-nikoqire duhej të mbulonin shpenzimet për transportin publik, sigurinë, shërbimin mjekësor e zjarrfikës dhe mbrojtjen e mysafirëve VIP. Me fjalë të tjera: organizata mbledh miliardat, taksapaguesit vendorë paguajnë faturat.

Pati edhe kërkesa absurde. FIFA donte një çati të lëvizshme mbi stadiumin „Soldier Field" - një projekt i vlerësuar 50 deri 100 milionë dollarë - mbi një objekt me status historik. Çmimi mesatar i biletës arrinte 1.000 dollarë, çka do të thoshte se qytetarët e thjeshtë duhej të subvenciononin një ngjarje që vetë nuk mund ta përballojnë. Emanuel refuzoi gjithashtu t'u jepte lirim nga taksa e shitjes së biletave.

Sot Botërorin e ndajnë 16 qytete në tri vende - Kanada, Meksika dhe SHBA. Çikago nuk është mes tyre, dhe duke gjykuar nga shifrat, kjo ndoshta nuk është humbje por kursim. Për lexuesin ballkanas historia tingëllon e njohur: spektaklet e mëdha sportive thuajse gjithmonë shiten si investim në të ardhmen, ndërsa fatura për të mbërrin në xhepin e qytetarit të thjeshtë shumë kohë pasi të jenë fikur dritat. Sa herë e kemi parë tashmë të njëjtën matematikë te ne?