Dünyanın dört bir yanındaki şehirler Dünya Kupası'na ev sahipliği için yarışırken, bir belediye başkanı birkaç yıl önce neredeyse görülmemiş bir şey yaptı - „hayır" dedi. O dönem Chicago Belediye Başkanı olan Rahm Emanuel, 2018'de kenti 2026 Dünya Kupası adaylığından basit bir gerekçeyle çekti: „İlkokul matematiğiyle bile hesabın tutmadığını anlarım."

Hesap gerçekten tutmuyordu. FIFA turnuvadan 11 milyar dolardan fazla gelir bekliyordu, ev sahibi şehirler ise toplu taşıma, güvenlik, sağlık ve itfaiye hizmetleri ile VIP konukların korunması masraflarını karşılayacaktı. Başka bir deyişle: örgüt milyarları topluyor, yerel vergi mükellefleri faturaları ödüyor.

Saçma talepler de vardı. FIFA, tarihi statüye sahip bir yapı olan „Soldier Field" stadyumunun üzerine açılır kapanır bir çatı istiyordu - tahmini bedeli 50 ila 100 milyon dolar olan bir proje. Ortalama bilet fiyatı 1.000 dolara ulaşıyordu; bu da sıradan yurttaşların kendilerinin karşılayamayacağı bir etkinliği sübvanse etmesi anlamına geliyordu. Emanuel ayrıca biletlerde satış vergisi muafiyeti vermeyi de reddetti.

Bugün Dünya Kupası'nı üç ülkede - Kanada, Meksika ve ABD - 16 şehir paylaşıyor. Chicago bunların arasında değil ve rakamlara bakılırsa, bu belki bir kayıp değil, bir tasarruf. Balkanlı okur için hikâye tanıdık geliyor: büyük spor gösterileri neredeyse her zaman geleceğe yapılan bir yatırım diye satılır, faturası ise ışıklar söndükten çok sonra sıradan yurttaşın cebine düşer. Aynı hesabı bizde kaç kez gördük zaten?