Додека градовите ширум светот се борат да бидат домаќини на Светското првенство, еден градоначалник пред неколку години направи нешто речиси нечуено – рече „не”. Рам Емануел, тогашен градоначалник на Чикаго, во 2018 година го повлече градот од кандидатурата за Мундијалот 2026 со едноставно образложение: „И со математиката од основно знам дека сметката не штима.”

Сметката навистина не штимаше. ФИФА очекуваше заработка од над 11 милијарди долари од турнирот, додека градовите-домаќини требаше да ги покријат трошоците за јавен превоз, безбедност, медицинска и противпожарна служба и заштита на ВИП-гости. Со други зборови: организацијата ги собира милијардите, локалните даночни обврзници ги плаќаат сметките.

Имаше и апсурдни барања. ФИФА сакаше подвижен покрив над стадионот „Солџер Филд” – проект проценет на 50 до 100 милиони долари – врз објект со историски статус. Просечната цена на билет достигнуваше 1.000 долари, што значеше дека обичните граѓани требаше да субвенционираат настан што самите не можат да си го дозволат. Емануел одби и да им даде ослободување од данок на продажба на билетите.

Денес Мундијалот го делат 16 градови низ три земји – Канада, Мексико и САД. Чикаго го нема меѓу нив, и судејќи по бројките, тоа можеби не е загуба туку заштеда. За балканскиот читател приказната звучи познато: големите спортски спектакли речиси секогаш се продаваат како инвестиција во иднината, а сметката за неа стигнува до џебот на обичниот граѓанин долго откако светлата ќе се изгаснат. Колку пати веќе сме ја виделе истата математика кај нас?