Bujar Osmani sërish e ndau videon në të cilën në tabelë vizaton kornizën negociuese me BE-në. Timço Mucunski iu përgjigj se ai është i fundit që ka të drejtë të japë mësime. Dy ministra të Punëve të Jashtme, një i mëparshëm dhe një aktual, debatojnë përmes rrjeteve sociale për atë çfarë është pranuar dhe çfarë jo. Ky është niveli në të cilin trajtohet tema më e rëndësishme e politikës së jashtme të shtetit.

Shkas është një çështje teknike me barrë të rëndë politike: a janë protokollet, përkatësisht procesverbalet e bisedimeve me Bullgarinë, pjesë e Kornizës Negociuese. Osmani pretendon se prej katër vjetësh përsërit se nuk janë, dhe se ky hap më në fund u kalua pasi ministri aktual tha se sipas tij, edhe si ministër edhe si jurist, protokollet nuk janë pjesë e kornizës. „Katër vjet duroj kritika, sulme dhe fyerje. Katër vjet vizatoj në tabela, shpjegoj, përsëris“, shkroi ish-ministri.

Në video Osmani e ndan kornizën në dy pjesë. Në pjesën e përgjithshme, thotë ai, janë përcaktimet e përgjithshme për të cilat nuk ka raport me shkrim nga Komisioni dhe nuk ka votim nga vendet anëtare, dhe aty gjenden Marrëveshja me Bullgarinë dhe shqyrtimet nga neni 12 - prandaj ato nuk mund të jenë pengesë. Pjesa e veçantë përmban 35 kapitujt nëpër të cilët shteti duhet të kalojë. Pengesa e vetme hipotetike, sipas tij, mund të ishte Plani i Veprimit për pakicat, i cili gjendet në udhërrëfyesin për sundimin e së drejtës, por që nuk i referohet një pakice konkrete.

Përgjigjja e Mucunskit nuk iu referua asnjërit prej këtyre argumenteve. Ai i porositi se Osmani „e di shumë mirë çfarë negocioi, çfarë pranoi dhe në çfarë pozite e la shtetin“, dhe se në vend që të shpenzonte energji për të shtrembëruar faktet, duhej të tregonte përgjegjësi politike. Pastaj erdhi pjesa më e mprehtë: një politikan që nuk arriti të fitojë besimin as të bashkëqytetarëve të tij më të afërt në Çair, as të fqinjëve të tij, pas një humbjeje të tillë është i fundit që duhet të ndajë mësime.

Ministri shtoi se pozicioni i kësaj Qeverie është i qartë dhe i pandryshuar që nga dita e parë, se prej më shumë se dy vjetësh dëgjojnë akuza se do të lëshojnë pe dhe do të pranojnë gjithçka që ishte dakorduar më parë, dhe se në vend të kësaj me vepra kanë treguar konsekuencë dhe mbrojtje të interesave kombëtare maqedonase.

Vini re çfarë mungon në gjithë këtë shkëmbim. Nuk ka asnjë dokument. Nuk ka tekst të publikuar të Kornizës Negociuese me shënimin ku qëndrojnë protokollet. Nuk ka mendim juridik. Ka një video me tabelë dhe një status në Fejsbuk me rezultatin zgjedhor në Çair si argument. Qytetari që dëshiron të kuptojë nëse shteti është afër apo larg BE-së, mbetet me dy pohime dhe zero prova.

Nëse protokollet vërtet nuk janë pjesë e kornizës, ky është lajm i mirë që meriton konfirmim institucional, jo replikë në rrjet social. Nëse janë, atëherë si Osmani ashtu edhe Mucunski i detyrohen një shpjegim po atij qytetari. Zhvendosja e bisedës drejt asaj se kush si kaloi në zgjedhjet lokale nuk i përgjigjet asnjërës prej dy pyetjeve - por e mbulon shkëlqyeshëm faktin se përgjigjja ende nuk ekziston.